نقش پیکربندی فضایی شبکه خیابانی شهر جیرفت در گسترش اپیدمی COVID-19
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه زنجان، ایران
2 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه زنجان، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه اصفهان، ایران
4 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22034/grd.2022.18058.1527چکیده
همهگیری بیماریهای مسری مانند کووید-19 میتواند تأثیرات جبرانناپذیری بر سلامت و پیکر شهرها بگذارد که نیازمند اعمال محدودیتهای هدفمند یا راهکارهای بهداشتی هوشمندانهتر است. ویژگی های پیکربندی فضایی شهر موجباتی را فراهم میآورد که در همه جای شهر شرایط انتقال یک بیماری مسری، همانند نباشد. هدف از پژوهش حاضر ارائه تصویری جامع از مسیرهای پر ریسک در شهر جیرفت از نظر سرایت بیماری کووید-19 با توجه به پیکربندی فضایی شهر است و پاسخ به این پرسش محوری است که جابهجایی شهروندان در چه محورهایی منجر به شکلگیری نقاط پرازدحام میشود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش جزء تحقیقات توصیفی- تحلیلی میباشد. در این پژوهش از نقشه محوری، تکنیک چیدمان فضا به کمک نرمافزار دپسمپ و همچنین از تکنیک مشاهده به روش گیت، برای تحلیل استفاده شده است. یافتهها دلالت بر این دارند که در امتداد خیابان سعدی تا طالقانی، خطوط دارای اتصال(39) و همپیوندی (2.71) زیاد هستند و در نتیجه قابلیت دسترسی و استفاده افراد از این معابر بیشتر است و بنابراین میتوانند در گسترش و شیوع بیماریهای واگیر تاثیرگذار باشند. همچنین نتایج حاصل از شاخص عمق نشان میدهد که خیابانهای بلوار معلم، خیابان ابوذر، پرستار و مالک اشتر با عمق بالا (میانگین 5.40 و 5.34) از قابلیت ایزولة بیشتری برخوردار بوده و امکان سرایت بیماری در آنها کمتر است. در نتیجه میتوان گفت مسیرهایی که دارای اتصال و همپیوندی کمتر و قابلیت ایزولة بیشتری دارند، میتوانند در کاهش همهگیری بیماریهای مسری تاثیرگذار باشند.