تحلیل جامعه شناختی آموزش موسیقی کلاسیک در ایران از نظرگاه بوردیو مورد مطالعه: ساز پیانو
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشکده هنر. دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استاد دانشکده هنر، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران.
3 استادیار دانشکده هنر، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران.
doi
10.30465/scs.2022.38172.2461چکیده
امروزه در ایران یادگیری سازهای کلاسیک غربی از جمله پیانو، رواج قابل توجهی یافتهاست. میتوان گفت یاددهی ساز پیانو علاوه بر بعد تکنیکال، نیازمند بررسی از جنبههای دیگریست که به هنگام آموزش، مدرس باید درنظر داشته باشد. رویکردی که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته، رویکرد جامعهشناسانه است. از این منظر، پیر بوردیو جامعهشناس قرن بیستم تأثیرات قابل توجهی بر تئوریهای اجتماعی و جامعهشناسی تعلیم و تربیت گذاشته و تحولاتی روششناختی در این حوزهها ایجاد کردهاست. این پژوهش سعی دارد با تکیه بر نظریات بوردیو نشان دهد، فراتر از موضوع استعداد و هوش موسیقیایی، مسائل متعددی وجود دارد که باعث میشود یک هنرجو نسبت به دیگری در اجرای قطعات عملکرد بهتری از خود نشان دهد. ضمن این که چگونه میتوان به راهکارهایی دست یافت که علاوه بر آن که باعث رشد و بالابردن مهارتهای نوازندگی هنرجویان شود؛ مانع از بازتولید تثبیت و هژمونی طبقه مسلط جامعه گردد؟ در این پژوهش از روش تحقیق، تحلیل محتوا استفاده شدهاست.