بررسی و ارزیابی میزان زیستپذیری در مناطق روستایی مورد مطالعه: روستاهای بخش مرکزی شهرستان فاریاب
نویسندگان
1 دانشیار گروه برنامه ریز ی شهری و روستایی دانشگاه محقق اردبیل، اردبیل، ایران
2 دانشیار گروه برنامهریزی شهری و روستایی. دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی. دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22034/grd.2022.13069.1342چکیده
وجود خطراتی مانند رشد سریع جمعیت، از بین رفتن زمینهای کشاورزی و فضاهای باز، کمبود مسکن مناسب، افزایش نابرابریهای اجتماعی بین مناطق شهری و روستایی و از بین رفتن حس تعلق به مکان در روستاها، کیفیت زندگی جوامع روستایی را مورد تهدید قرار داد و به دنبال آن زیستپذیری در کانون توجه قرار گرفت و رشد نمود. با توجه به اهمیت موضوع، پژوهش حاضر با هدف بررسی و ارزیابی میزان زیستپذیری مناطق روستایی انجام شده است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و بر اساس ماهیت توصیفی- تحلیلی است. جامعه آماری 18 روستای بخش مرکزی شهرستان فاریاب با 1170خانوار میباشد. حجم نمونه مورد مطالعه بر اساس فرمول کوکران 289 نفر برآورد گردید. پراکندگی تعداد نمونهها در سطح روستاهای مورد مطالعه به صورت طبقهای و بر اساس تعداد خانوار آنها میباشد. جهت تحلیل موضوع در بعد اجتماعی از شش شاخص در قالب 33 نماگر، در بعد اقتصادی در پنج شاخص در قالب 23 نماگر و در بعد محیطی از سه شاخص در قالب 10 نماگر بهره گرفته شد. روایی پرسشنامه توسط پانل صاحبنظران متخصص و مجرب مورد تأیید گردید. ضریب پایایی کل زیستپذیری بر اساس آلفای کرونباخ 87/0 محاسبه گردید. نتایج یافتهها بر اساس آزمون t تک نمونهای بیانگر این است که میزان زیستپذیری روستاها در سطح ضعیفی قرار دارد و در تمام ابعاد زیستپذیری میانگین بدستآمده در سطح پایینتری از حد نرمال قرار دارد.