تبیین جامعه‌شناختی تأثیر قوم گرایی بر توسعه ی مدنی(موردمطالعه : استان بوشهر)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی سیاسی، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

3 استادیار و عضو هیأت علمی گروه جامعه‌شناسی ، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 دانشیار و عضو هیأت علمی گروه جامعه‌شناسی ، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.30465/scs.2021.28215.2133
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر قوم­گرایی بر توسعه­ی مدنی شهروندان استان بوشهر انجام است. قوم­گرایی در مقاله به معنای تعلق قومی و قوم­دوستی مورد مطالعه قرار گرفت، جامعه آماری تحقیق، شهروندان استان بوشهر در نظر گرفته شد. حجم نمونه تحقیق با استفاده از فرمول کوکران 384 نفر و با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای و تصادفی پرسشنامه به اجرا درآمد. یافته‌ها نشان می­دهد تاثیر متغیر قوم‌گرایی بر توسعه­ی مدنی شهروندان معنادار و به میزان 37.4 درصد است. به عبارتی 37 درصد از تغییرات توسعه­­ی مدنی توسط متغیر قوم­گرایی تبیین می­شود و 63 درصد دیگر مربوط به سایر متغیرها می­باشد. تاثیر متغیر مستقل بر مشارکت اجتماعی و مدارای اجتماعی برابر 36.9 و 28.8 درصد؛ بر قانون­گرایی برابر 8.5- درصد و تاثیر متغیر قوم‌گرایی بر رفتار شهروندی برابر 48.7 و تحزب­گرایی برابر 44.2 درصد بدست آمده است. در نهایت از طریق آزمون GLM  برای بررسی آزمون مقایسه میانگین توسعه­ی مدنی به تفکیک قوم­مداری مشخص گردید که افراد مورد مطالعه که از سطح بالای قوم­مداری برخوردارند به اندازه 79/43 واحد میانگین در مقام قیاس با افراد سطح متوسط قوم­مداری؛ از توسعه­ی مدنی  بیشتری(بالاتری) برخوردارند.