الگوی توسعۀ جمهوری قزاقستان (2010 تا2020)

نویسندگان

1 دانشیار گروه روابط بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی

2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشتۀ مطالعات منطقه‌ای، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی

3 استادیار گروه روابط بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22059/jcep.2020.303253.449929
چکیده

مفهوم توسعه در طول زمان معانی‌های متعددی داشته است. نخست به معنی رشد و تکامل به‌ویژه در بعد اقتصادی بود، اما با گذر زمان دستخوش تغییرهای متعددی شد و اکنون به مفهومی چند بعدی تبدیل شده است. شایان توجه اینکه بسیاری از کشورها از جمله قزاقستان کوشیدند با توجه به نیازمندی‌ها و ظرفیت‌های داخلی‌شان، راهی برای پیشرفت و توسعه بیابند. قزاقستان در این مسیر، از گفتمان دوری از مسکو و غرب‌گرایی در دهۀ اول استقلال گرفته تا گفتمان موازنه‌گرایی میان مسکو و غرب در دهۀ سوم را تجربه کرده است. در این نوشتار به‌دنبال پاسخ به این پرسش هستیم که الگوی توسعه در قزاقستان در سال‌های 2010 تا 2020 چگونه بوده است؟ در پاسخ این فرضیه مطرح می‌شود که الگوی توسعه در قزاقستان در سال‌‌های 2010 تا 2020 بر مبنای الگوی توسعۀ برون‌زا و موازنه‌گرایی بوده است که با به‌کارگیری دیپلماسی چندجانبه، استفاده از ظرفیت‌‌های بین‌المللی و تقویت روابط با ایالات متحد و ‌‌اتحادیۀ اروپا از یک‌سو و حفظ روابط موجود با روسیه و همچنین گسترش روابط با چین از سوی دیگر، به‌دنبال انجام ‌‌اقدام‌های اساسی در راستای تحقق توسعه است. در این نوشتار از روش توصیفی-تحلیلی استفاده می‌کنیم. بررسی داده‌‌های گوناگون در ابعاد مختلف توسعۀ قزاقستان نشان داده است که سیاست‌گذاری‌‌های این کشور بر اساس الگوی موازنه‌گرایی و برون‌زا در حوزه‌‌های مختلف داخلی و خارجی دستاوردهای بسیار خوبی برای این کشور داشته است.