خودمردم نگاری رؤیای سخنرانی، زبان، مهاجرت

نویسندگان

1 دانشیار گروه انسان شناسی دانشگاه تهران

2 دکتری انسان شناسی دانشگاه تهران

3 دانشیارگروه انسان شناسی دانشگاه تهران

doi
10.30465/scs.2020.5540
چکیده

در مقالۀ پیش رو بناست تا با تمرکز بر تاریخ زندگی شخصی (دهۀ اول زندگی)­ و مسیری که نسل­های پیش از من از سر گذرانده­اند، به پرسش «چرا سخنور خوبی نشده­ام؟» پرداخته شود. «مهارت و توانمندی سخن گفتن در جمع» توأمان در دو حوزۀ شخصی و فراشخصی؛ تاریخی و تحولات اجتماعی روان­شناختی فرهنگی و سیاسی  شکل می­گیرد.با استفاده از روش خودمردم­نگاری در این پژوهش، تاریخچۀ شخصی و ارتباط آن با مهارت سخنرانی­، بررسی شده است.مهارت سخنرانی در فرد، در بطن دو تاریخ شکل می­گیرد؛ تاریخ کلی که از ازل تا ابد ادامه دارد که همانا تاریخ فراشخصی است و دیگری تاریخچۀ زندگی شخصی فرد است. تاریخچة شخصی، بر تاریخ زندگی و حضور فرد در این دنیا دلالت دارد که سخن­گو در حافظۀ شخصی خود دارد. تاریخ فراشخصی و تاریخچة شخصی در رابطه با چرایی وضعیت سخنرانی من در جمع، بدون یکدیگر نمی­توانند تحلیل­گر وضعیتِ حاضر باشد. ترکیبی از این دو و همچنین وضعیتی که هر یک به نوعی بر فرد تحمیل می­کند در چگونگی پرورش قوۀ سخنوری فرد، مؤثر است.