اثربخشی مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر بر سرسختیروانشناختی و استرس ادراکشده زنان دارای همسر معتاد
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه خاتم، تهران، ایران Email:m.niknam@khatam.ac.ir
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر بر سرسختی روانشناختی و استرس ادراک شده زنان دارای همسر معتاد بود. در یک پژوهش نیمهآزمایشی 30 زن دارای همسر معتاد با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و بهطور تصادفی در گروههای آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) تقسیم شدند. برای گروه آزمایشی 10 جلسه دو ساعتی مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر در 10 هفته برگزار شد و گروه گواه در طول این مدت هیچگونه مداخله روانشناختی دریافت نکردند. شرکتکنندهها توسط مقیاس سرسختیروانشناختی کوباسا (1982) و مقیاس استرس ادراک شده کوهن، کامارک و مرملستین (1983) ارزیابی شدند. برای تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس (آنکووا) استفاده شد. یافتهها نشان دادکه تفاوت معناداری بین دوگروه در سرسختیروانشناختی و استرس ادراک شده در مرحله پسآزمون وجود دارد. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر روانشناسی مثبتنگر بر سرسختیروانشناختی و استرس ادراک شده زنان دارای همسر معتاد مؤثر است. بنابراین، میتوان از روانشناسی مثبتنگر بهعنوان یکی از روشهای کمک به زنان دارای همسر معتاد برای کاهش استرس و افزایش سرسختی روانشناختی استفاده کرد.