پیشبینی خود مدیریتی براساس عدالت آموزشی و فرسودگی تحصیلی با نقش واسطه اخلاق تحصیلی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی
2 استاد گروه روانشناسی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان (نویسنده مسئول) yaghobi41@yahoo.com
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان
4 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بو علی سینا، همدان
doi
چکیده
هدف این پژوهش پیشبینی خودمدیریتی بر اساس عدالت آموزشی و فرسودگی تحصیلی با نقش واسطهای اخلاق تحصیلی دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان در سال تحصیلی 1397-1398 بودندکه براساس روش نمونهگیری تصادفی خوشهای 275 نفر (64 پس و 177 دختر) از بین آنها انتخاب شدند. به منظور جمعآوری دادهها از پرسشنامههای خودمدیریتی هاوثون و نک (2002) ، فرسودگی تحصیلی شائوفلی و همکاران (2002)، اخلاق تحصیلی و عدالت آموزشی گلپرور (1389) استفاده شد. با استفاده از ضریب همبستگی و روش مدلیابی معادلات ساختاری به آزمون فرضیهها پرداخته شد. نتایج حاکی از آن بود که عدالت آموزشی و فرسودگی تحصیلی با میانجیگری اخلاق تحصیلی از توانایی پیشبینی خودمدیریتی در دانشجوبان برخوردار است. نتایج نشان داد بین عدالت آموزشی با خودمدیریتی رابطه معنادار وجود نداشت (03/0-β= ). بین فرسودگی تحصیلی با خودمدیریتی رابطه معنادار وجود داشت(30/0- β=). بین عدالت آموزشی و خودمدیریتی با واسطه اخلاق آموزشی رابطه معنادار وجود داشت (01/0, p<75/3z=) و بین فرسودگی تحصیلی و خودمدیریتی نیز با واسطه اخلاق آموزشی رابطه معناداری وجود داشت (01/0p<، 61/5=z). به طور کلی نتایج نشان داد که متغیرهای عدالتآموزشی، فرسودگی و اخلاق تحصیلی نقش معناداری در پیشبینی خودمدیریتی دانشجویان دارند.