پیش‌بینی خود مدیریتی براساس عدالت آموزشی و فرسودگی تحصیلی با نقش واسطه اخلاق تحصیلی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی

2 استاد گروه روانشناسی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان (نویسنده مسئول) yaghobi41@yahoo.com

3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان

4 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بو علی سینا، همدان

doi
چکیده

هدف این پژوهش پیش­بینی خودمدیریتی بر اساس عدالت آموزشی و فرسودگی تحصیلی با نقش واسطه­ای اخلاق تحصیلی دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان در سال تحصیلی 1397-1398 بودندکه براساس روش نمونه­گیری تصادفی خوشه­ای 275 نفر (64 پس و 177 دختر) از بین آنها انتخاب شدند. به منظور جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه­های خودمدیریتی هاوثون و نک (2002) ، فرسودگی تحصیلی شائوفلی و همکاران (2002)، اخلاق تحصیلی و عدالت آموزشی گل­پرور (1389) استفاده شد. با استفاده از ضریب همبستگی و روش مدل­یابی معادلات ساختاری به آزمون فرضیه‌ها پرداخته شد. نتایج حاکی از آن بود که عدالت آموزشی و فرسودگی تحصیلی با میانجی­گری اخلاق تحصیلی از توانایی پیش­بینی خودمدیریتی در دانشجوبان برخوردار است. نتایج نشان داد بین عدالت آموزشی با خودمدیریتی رابطه معنادار وجود نداشت (03/0-β= ). بین فرسودگی تحصیلی با خودمدیریتی رابطه معنادار وجود داشت(30/0-­­ β=). بین عدالت آموزشی و خودمدیریتی با واسطه اخلاق آموزشی رابطه معنادار وجود داشت (01/0, p<75/3z=) و بین فرسودگی تحصیلی و خودمدیریتی نیز با واسطه اخلاق آموزشی رابطه معناداری وجود داشت (01/0p<، 61/5=z). به طور کلی نتایج نشان داد که متغیرهای عدالت­آموزشی، فرسودگی و اخلاق تحصیلی نقش معناداری در پیش­بینی خودمدیریتی دانشجویان دارند.