بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر انعطافپذیریشناختی، حس پیوستگی و تعاملات زناشویی در زوجین متقاضی طلاق
نویسندگان
1 استاد، عضو هیئت علمی گروه روانشناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استادیار، عضو هیئت علمی گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی ، اردبیل، ایران
3 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
4 استادیار، عضو هیئت علمی گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران (نویسنده مسئول) Email:azra.ghaffari@yahoo.com
doi
چکیده
هدف مطالعه حاضر بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر انعطافپذیریشناختی، حس پیوستگی و تعاملات زناشویی در زوجین متقاضی طلاق بود. بههمین منظور، 40 زوج که بیشترین نمرات را در پرسشنامه وضعیت زناشویی کسب کردهاند و وضعیت زناشویی ناسازگارتری داشتهاند، انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه مداخله رفتاردرمانی دیالکتیکی (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) گمارده شدند. برای جمعآوری اطلاعات از نظام کدگذاری تعامل زوجین ایرانی، پرسشنامه انعطافپذیری شناختی و مقیاس حس پیوستگی استفاده شد. نتایج نشانگر آن بود که بین دو گروه رفتاردرمانی دیالکتیکی و گروه کنترل متغیرهای انعطافپذیری شناختی، حس پیوستگی و تعاملات زناشویی تفاوت معناداری وجود دارد (01/0P<). نتایج نشانگر آن بود که بین دو گروه مداخله رفتاردرمانی دیالکتیکی و گروه کنترل متعیرهای انعطافپذیریشناختی، حس پیوستگی و تعاملات زناشویی تفاوت معناداری وجود دارد (01/0P<). در مجموع نتایج این مطالعه نشان میدهد که روش رفتاردرمانی دیالکتیکی بر روی افزایش انعطافپذیریشناختی، حس پیوستگی و تعاملات زناشویی در زوجین متقاضی طلاق تأثیر دارند. بهطور کلی روش درمانی رفتاردرمانی دیالکتیکی میزان وضعیت انعطاف پذیریشناختی، حس پیوستگی و تعاملات زناشویی را تحت تأثیر قرار داده و افزایش دهد.
