تحلیل رابطه بین قابلیت پیاده روی و پایداری اجتماعی موردمطالعه: شهر سبزوار
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه بزرگمهر قائنات
2 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تبریز
3 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تبریز
doi
چکیده
امروزه یکی از دغدغههای برنامهریزان شهری، رسیدن به پایداری شهری و از آن جمله پایداری اجتماعی است. از نظر نوشهرگرایان، یکی از مهمترین عوامل کالبدی- فضایی مؤثر بر پایداری اجتماعی، قابلیت پیادهروی میباشد که بیانگر پتانسیل محیط مصنوع در تسهیل پیادهروی است. از نظر پیروان این رویکرد شهرسازی، قابلیت پیادهروی میتواند به ایجاد جامعهای سالم و پایدار کمک کند. با توجه به اهمیت بحث، در این نوشتار، تلاش شده که با انجام یک پژوهش پیمایشی، رابطه بین قابلیت پیادهروی و مؤلفههای پایداری اجتماعی در شهر سبزوار موردبررسی و تحلیل قرار گیرد. حجم نمونه 400 نفر تعیینشده و سهم هر محله از حجم نمونه بهتناسب سهم جمعیتی آن در کل شهر محاسبهشده است. روش نمونهگیری در این تحقیق، بهصورت تصادفی ساده بوده و جهت تحلیل، از آزمون همبستگی پیرسون استفادهشده است. نتایج تحقیق نشاندهنده رابطه مثبت قابلیت پیادهروی با متغیرهای تعلق مکانی، رضایت سکونتی و عدالت در دسترسی به خدمات است؛ اما این متغیر با دو بعد دیگر پایداری اجتماعی یعنی احساس امنیت و سرمایه اجتماعی رابطه معنادار ندارد. درمجموع، یافتههای پژوهش، رابطه معنادار بین قابلیت پیادهروی و پایداری اجتماعی را تائید میکند؛ بنابراین میتوان گفت، افزایش قابلیت پیادهروی محلات شهری میتواند به پایداری اجتماعی کمک کند.
