نقش سنجش مبتنی بر فعالیتهای یادگیری همیارانه بر رضایت و عملکرد تحصیلی دانشجویان در آموزش مجازی: سنجش به مثابه یادگیری
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، همدان، ایران
2 استادیار، گروه علوم تربیتی ، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران
doi
10.22034/emes.2022.546386.2338چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سنجش مبتنی بر فعالیتهای یادگیری همیارانه بر رضایت و عملکرد تحصیلی دانشجویان است.روش پژوهش: روش پژوهش حاضر از نوع آمیخته با طرح تبیینی بود که در بخش کمی از روش پیمایشی و شبه آزمایشی و در بخش کیفی از روش مطالعهی موردی استفاده شد. جامعهی آماری 124 نفر از دانشجویان درس رادیو-تلویزیون آموزشی رشتهی علوم تربیتی در سال تحصیلی 1399-1400 دانشگاه بوعلی سینا بودند که 62 نفر به عنوان نمونه با روش در دسترس انتخاب و به طور تصادفی جایگذاری شدند. در قسمت کیفی هم مشارکتکنندگان شامل 10 دانشجو بود که بهطور هدفمند و مبتنی بر ملاک انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها در بخش کمی از پرسشنامه محقق ساخته و در بخش کیفی از راهبرد مصاحبه استفاده شد. تحلیل دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و تحلیل دادههای کیفی با روش تحلیل مضمون انجام شد.یافتهها: یافتههای بخش کمی نشان داد، سنجش مبتنی بر فعالیتهای یادگیری همیارانه بر رضایت و عملکرد تحصیلی دانشجویان تأثیر دارد که این تأثیر با مضامین حاصل از یافتههای بخش کیفی همچون افزایش تعاملات عاطفی-شناختی، احساس شایستگی و یادگیری معنادار، ارزیابی عادلانه، بهبود نگرش، احساس لذت یادگیری، کاهش استرس و اضطراب، ارزشمندی همتا، ارزشیابی اصیل، و بهبود مهارتهای تفکر سطح بالا، پایداری یادگیری، توان انتقال یادگیری، کسب مهارتهای طراحی و توسعهی آموزشی، یادگیری همتایان، بازدههای یادگیری سطح بالا، شبکههای یادگیری و نهایتاً یادگیری سازندهگرایانه تبیین شد.نتیجهگیری: براساس یافتههای حاصل از این پژوهش میتوان نتیجه گرفت در صورتی که رویکرد طراح آموزش و مدرس، سنجش به مثابهی یادگیری باشد و به خوبی در راهبرد آموزشی همیارانه بهعنوان محور قرار گیرد، طوری که نقش عامل را بازی کند نه معلول و سایر عناصر و فرآیند یاددهی-یادگیری حول آن شکل گیرد، منجر به فعالتر شدن یادگیرنده و افزایش عملکرد و رضایت وی طی فرایند یادگیری میشود.