اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تاب‌آوری و رضایت زناشویی همسران جانبازان مرد

نویسندگان

1 گروه روانشناسی بالینی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول)

2 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، اصفهان، ایران

doi
چکیده

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تابآوری و رضایت زناشویی همسران جانبازان مرد شهرستان نجف آباد در سال 1394بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. به منظور اجرای پژوهش 30نفر از همسران جانبازان مرد بالای 25درصد و به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهطور کاملا تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش گمارش شدند. بر روی هر دو گروه، پرسشنامه تابآوری کونور و دیویدسون (1979)و رضایت زناشویی اسلامی (1388)اجرا گردید. گروه آزمایشی طی 10جلسه، به مدت 90دقیقه مورد مداخله قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات در گروه آزمایش، پس آزمون در دو گروه اجرا شد. نتایج تحلیل مانکوا نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قابلیت افزایش تاب آوری (P<0/05)و رضایت زناشویی (P<0/05) همسران جانبازان مرد را داشت. همچنین نتایج بیانگر تفاوت معنادار دو گروه در ابعاد ارتباط کلامی، حل تعارض، مدیریت مالی و اوقات فراغت بود، و در سایر زیرمقیاسها تفاوت معناداری مشاهده نشد. با توجه به نتایج میتوان استنباط نمود که از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به منظور افزایش تابآوری و رضایت زناشویی همسران جانبازان مرد میتوان استفاده نمود.