بررسی برخی صفات کمّی و کیفی چغندرقند در پاسخ به محلول‌پاشی متانول و تنش خشکی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زراعت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز

2 دانشیار دانشکده کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز

3 عضو باشگاه پژوهشگران جوان، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی کرج

4 دانشیار دانشکده کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

doi
10.22077/escs.2016.213
چکیده

به‌منظور بررسی اثر محلول‌پاشی متانول و تنش خشکی بر عملکرد و برخی خصوصیات کمی و کیفی چغندرقند  (رقم رسول) آزمایشی به‌صورت کرت‌های یک‌بار خردشده در قالب طرح  بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار در اردیبهشت سال 1391 در مزرعه پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج واقع در ماهدشت کرج به اجرا درآمد. عامل محلول‌پاشی متانول با پنج سطح، شاهد (بدون محلول‌پاشی) و 7، 14، 21 و 28 درصد حجمی متانول بود. عامل آبیاری نیز دارای سه سطح بود، آبیاری نرمال (آبیاری پس از 40% تخلیه رطوبتی قابل‌دسترس)، تنش ملایم ( آبیاری پس از 60% تخلیه رطوبتی قابل‌دسترس) و تنش شدید ( آبیاری پس از 70% تخلیه رطوبتی قابل‌دسترس). محلول‌پاشی سه بار طی فصل رشد گیاه و با فواصل 14 روزه روی گیاه صورت گرفت. اولین محلول‌پاشی 80 روز پس از کاشت انجام شد. در این آزمایش صفات کمی و کیفی نظیر عملکرد ریشه، عملکرد بخش اندام هوایی، عملکرد شکر سفید، درصد ماده خشک ریشه، مقدار درصد قند، مقدار سدیم و پتاسیم و نیتروژن مضره، درصد قند ملاس، ضریب استحصال شکر سفید و درصد قند قابل استحصال مورد ارزیابی قرار گرفتند. بین سطوح مختلف متانول اختلاف معنی‌داری در عملکرد ریشه، عملکرد بخش هوایی، عملکرد شکر سفید، ضریب استحصال شکر سفید، درصد ماده خشک ریشه، ملاس و میزان سدیم و نیتروژن مضره مشاهده شد. بهترین سطح عملکرد ریشه و عملکرد بخش هوائی و عملکرد شکر سفید متعلق به تیمار7درصد حجمی متانول به ترتیب با 76/62،61/72 و 9/91 تن در هکتار بود. بین سطوح آبیاری نیز اختلاف معنی‌داری در صفاتی مانند عملکرد ریشه، عملکرد بخش هوائی، درصد قند، درصد قند قابل استحصال، ضریب استحصال شکر سفید عملکرد شکر سفید، پتاسیم و نیتروژن مضره و درصد ماده خشک ریشه مشاهده شد.