گذار از انسان اخلاقی به انسان الهی؛ رهیافتی نو به سازمان کرامتمدار
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق(ع).
2 دانشجوی دکترای مدیریت منابع انسانی دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشیار دانشکده علوم اداری و اقتصادی دانشگاه فردوسی مشهد
4 استاد دانشکده علوم اداری و اقتصادی دانشگاه فردوسی مشهد
5 دانشیار دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
چکیده
هدف: دستیابی به رهیافتی نو برای ایجاد سازمان کرامتمدار با مقایسۀ مبانی انسانشناسی و کرامت انسانی مکاتب فلسفی کانت(انسان اخلاقی) و علامه طباطبایی(انسان الهی). روش: بازاندیشی و مقایسۀ مبانی انسانشناسانۀ دو مکتب فلسفی با رویکردی تحلیلی- منطقی و راهبرد کلان کیفی از نوع استفهامی به روش گونهشناسی. یافتهها: محوریت انسان الهی، عبودیت و بندگی خداست و کرامتش امری الهی با انواع ذاتی و اکتسابی و با مراتبی از تقواست؛ در حالی که انسان اخلاقی، خود غایت و هدف اصلی است و کرامتش امری ذاتی، بشری و مبتنی بر تعقل و استقلال و قانونگذاری است. نتیجهگیری: جامعۀ بشری امروز در حسرت ایجاد سازمانی در شأن انسان، روزگار میگذراند و تلاش میکند تا سازمانی مبتنی بر کرامت انسان بنا کند. بر اساس مقایسۀ انجام شده، گذار از انسان اخلاقی به انسان الهی میتواند رهیافتی نو برای سازمان کرامتمدار ایجاد کند
