تفاوت در آسیبپذیری و بازتولید نابرابری در میان آسیبدیدگان از سیل: مردمنگاری وقایع زندگی سیلزدگان چمشیر در سال ۱۳۹۸
نویسندگان
1 گروه مردمشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
doi
10.22059/jrd.2025.385828.668885چکیده
بحرانهای طبیعی مانند سیل نهتنها زیرساختهای فیزیکی و معیشت جوامع محلی را نابود میکنند، بلکه پیامدهای اجتماعی و روانی گستردهای برای افراد و گروهها دارند.این مقاله با بهرهگیری از روش مردمنگاری، به مطالعه و تحلیل سیمای زندگی مردمان سیلزده منطقۀ چمشیر در ایلام میپردازد.یافتهها مفاهیمی همچون بحران اعتماد نهادی و نبود سرمایۀ اجتماعی، رنج اجتماعی و سوگواری جمعی، آسیبپذیری ساختاری و بازتولید نابرابری را بهعنوان ابعاد کلیدی در فهم این بحرانها معرفی میکند. همچنین پیامدهای روانی عبارتاند از: ناامنی وجودی تا هراس موقعیتی، بیخانمانی روانی و بحران هویت اجتماعی، و ناهمگونی تأثیرپذیری و تأثیر بحران بر همبستگی اجتماعی.نتایج این پژوهش نشان میدهند اطلاعرسانی ناقص و متناقض، تجربههای گذشته و عملکرد ضعیف نهادهای مسئول در زمان بحران و ارائۀ خدمات حمایتی مناسب موجب بحران اعتماد نهادی و تشدید ناهمگونی تأثیرپذیری میان گروههای اجتماعی شده است. در این میان، گروههای فقیرتر و آسیبپذیرتر بیشتر تحت تأثیر پیامدهای مخرب قرار گرفتهاند و این مسئله به بازتولید نابرابری اجتماعی انجامیده است. از سوی دیگر، سوگواری جمعی و همبستگی اجتماعی، بهرغم شکنندگی سرمایۀ اجتماعی، بهعنوان مکانیسمهایی برای مواجهه با بحران عمل کردهاند. این مطالعه با ارائۀ یک الگوی نظری مردمشناسی به بررسی چگونگی شکلگیری بیخانمانی روانی و بحران هویت اجتماعی در جوامع آسیبدیده میپردازد و نقش سرمایۀ اجتماعی و اعتماد نهادی را در تسهیل یا دشوارسازی فرایند بازسازی اجتماعی تحلیل میکند.