فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از اهداف مهم ماده 100 فصل هفتم قانون برنامه هفتم، افزایش سهم دیپلماسی عمومی در سبد کلان سیاست خارجی است. دیپلماسی پارلمانی از ارکان دیپلماسی عمومی و مکمل دیپلماسی رسمی است. به نظر می­رسد کارآمدسازی ظرفیت­های دیپلماتیک قوه مقننه برای ارتقای ارزش افزوده دیپلماسی عمومی و کمک به دیپلمات­های رسمی در مذاکرات راهبردی، نیازمند تحول اصلاح ساختارو قانون آئین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی و آشنایی هیأت­های دیپلماتیک قوه مقننه با فنون و مهارت های دیپلماسی است. سوال اصلی تحقیق حاضر این است که برای هم افزایی ظرفیت دیپلماسی پارلمانی با اولویت های فصول 21 و 22 قانون برنامه هفتم، چه راهکارهایی ضرورت دارد. در این تحقیق به نقش مردم و فن آوری­های نوظهور در توانمندسازی و مردمی سازی فعالیت­های دیپلماتیک نمایندگان اشاره شده است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف راهبردی ـ کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، توصیفی ـ تبیینی است. نوآوری این تحقیق این است که از طریق هم افزایی ظرفیت­های دیپلماسی پارلمانی و رسمی و نگاه راهبردی به قانون برنامه هفتم، گذار از دیپلماسی پارلمانی سنتی به دیپلماسی پارلمانی تراز انقلاب اسلامی را در اولویت قرار داده است. نظریه ساختار ـ کارگزار به دلیل نگاه تحول گرایانه به ساختارها و توانمندسازی نماینده ـ دیپلمات ها، می­تواند در شکل گیری دیپلماسی پارلمانی کارآمد مؤثر باشد.