فرایند نهادسازی و حکمرانی خوب در جمهوری اسلامی ایران ؛ (1357 تا 1400)
نویسندگان
1 دانشیارگروه علوم سیاسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 دانشجو دکتری، مطالعات سیاسی انقلاب اسلامی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3 استادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
چکیده
پژوهش حاضر وقف بررسی فرایند نهادسازی و حکمرانی خوب در نظام حکمرانی جمهوری اسلامی در دولت های پس از انقلاب است و بر این باور است که انقلاب اسلامی با اهداف توسعه طلبانه و ظرفیتهای نهادی که دارد میتواند به جامعه باز و حکمرانی خوب دسترسی پیدا کند. لذا هدف این پژوهش پاسخ به این سوال است که فرایند نهادسازی در دولتهای پس از انقلاب در دسترسی به حکمرانی خوب چگونه طی شده است؟ . فرضیه این فرایند سازماندهی نهادی در دولتهای پس از انقلاب در چارچوب نظام دسترسی محدود سه نوع نظم شکننده، پایه و بالغ نارس را ایجاد کرد. در مرحله اول نهادسازی قدرت نهادی و ساختاری ائتلاف مذهبگراها در ایجاد نهادهای انقلابی – مذهبی و شبه دولتی به عنوان یک گام از توسعه نهادی محدود تثبیت شد در مرحله دوم نهادهای توسعهای تاسیس شد که پایدار و فراگیر نبودند و چنانچه هم در ساختار حکمرانی باقی ماندند دارای ضعف کارکردی – عملکردی بودند و توانایی گذار و دسترسی به شاخصهای حکمرانی خوب و توسعه پایدار را نداشتند. مقاله حاضر به استناد آراء نهادگرایان جدید به ویژه داگلاس نورث و نظریات حکمرانی خوب از روش کیفی تحلیل اسنادی و منابع کتابخانهای بهره برده است.