فرایند نهادسازی و حکمرانی خوب در جمهوری اسلامی ایران ؛ (1357 تا 1400)

نویسندگان

1 دانشیارگروه علوم سیاسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

2 دانشجو دکتری، مطالعات سیاسی انقلاب اسلامی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

3 استادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

doi
چکیده

پژوهش حاضر وقف بررسی فرایند نهادسازی و حکمرانی خوب در نظام حکمرانی جمهوری اسلامی در دولت های پس از انقلاب است و بر این باور است که انقلاب اسلامی با اهداف توسعه طلبانه و ظرفیت­های نهادی که دارد می­تواند به جامعه باز و حکمرانی خوب دسترسی پیدا کند. لذا هدف این پژوهش پاسخ به این سوال است که فرایند نهادسازی در دولت­های پس از انقلاب در دسترسی به حکمرانی خوب چگونه طی شده است؟ . فرضیه این فرایند سازماندهی نهادی در دولت­های پس از انقلاب در چارچوب نظام دسترسی محدود سه نوع نظم شکننده، پایه و بالغ نارس را ایجاد کرد. در مرحله اول نهادسازی قدرت نهادی و ساختاری ائتلاف مذهب­گراها  در ایجاد نهادهای انقلابی – مذهبی و شبه دولتی  به عنوان یک گام از توسعه نهادی محدود تثبیت شد در مرحله دوم نهادهای توسعه­ای تاسیس شد که پایدار و فراگیر نبودند و چنانچه هم در ساختار حکمرانی باقی ماندند دارای ضعف کارکردی – عملکردی بودند  و توانایی گذار  و دسترسی به شاخص­های حکمرانی خوب و توسعه پایدار را نداشتند. مقاله حاضر به استناد آراء نهادگرایان جدید به ویژه داگلاس نورث و نظریات حکمرانی خوب از روش کیفی تحلیل اسنادی و منابع کتابخانه­ای بهره برده است.