فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

  شناخت و تحلیل فضایی کاربری اراضی مناطق شهری و کاهش نابرابری­های ناشی از ناموزنی و  قطبی شدن آن­ها در مناطق شهری زیربنای برنامه­ریزی است. این پژوهش به بررسی و تحلیل فضایی کاربری­های اوقات فراغت در مناطق 10 گانه شهرداری اصفهان پرداخته است. در این پژوهش کاربری اوقات فراغت شامل: کاربری­های فرهنگی، مذهبی، جهانگردی و پذیرایی، ورزشی، تفریحی، پارک و فضای سبز است. تغییر الگوی زندگی، احساس نیاز به اوقات فراغت در ساکنان شهر­ها را روز به روز افزایش داده است. اهداف این پژوهش، میزان برخورداری مناطق شهر اصفهان ازکاربری­ اوقات فراغت و مقایسة تطبیقی این کاربری­هادر سال­های 1375 تا 1385 است. روش پژوهش، توصیفی- تحلیلی بااستفاده از مدل­های توسعۀ اوقات فراغت (LDI) و ضریب تغییر پذیری ویلیامسون (CV) است. نتایج حاصل توسط مدل (LDI) مشخّص می­سازد که در سال 1375 منطقة 6 با امتیاز 74/0 رتبة اول، منطقة 8  با امتیازی در حدود 38/0 در رتبة دوم و منطقة 3 با امتیاز 23/0 در رتبة سوم قرار گرفته­اند و مناطق 1، 4 و 5 به ترتیب در پایین­ترین رتبه قرار دارند. بر مبنای محاسبات شاخص ترکیبی توسعة گردشگری در سال 1385، در میان مناطق شهر اصفهان، منطقة 3 با امتیاز 80/0 رتبة اول، منطقة 4  با امتیازی در حدود 73/0 در رتبة دوم و منطقة 6 با امتیاز 58/0 در رتبة سوم قرار گرفته­اند. و مناطق 10، 8 و 2 به ترتیب در پایین­ترین رتبه در سال 1385 قرار دارند. در نهایت توزیع کاربری­های اوقات فراغت شهر اصفهان در مناطق و طی زمان در حال تغییرات ناموزونی است.