ظرفیّت‌سنجی گردشگری ساحلی پایدار، مطالعة موردی: شهرستان کنگان

نویسندگان

1 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه زابل

2 دانشجو دکترا جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی

3 دانشجو دکترا جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی

4 عضو هیأت علمی دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی

doi
چکیده

امروزه اهمیّت صنعت گردشگری باعث شده است که دامنة وسیعی از برنامه­های راهبردی و اجرایی در سطح کشورها و مناطق دارای جاذبه­های گردشگری، برای توسعة این صنعت به اجرا درآید. تنوّع­ بخشی به فعالیّت­های صنعتی و اقتصادی پارس جنوبی، بالا بردن شاخص­های توسعة انسانی (رفاه، سلامت و...) و زیست محیطی، توجّه به پایداری اجتماعی، معرّفی و نمایش توان نیروهای داخلی در عرصة صنعت کشور (توسعة فنی- فرآیندهای صنعتی و پیشرفت­های تکنولوژیکی در منطقه) و در مجموع، توسعة پایدار منطقه، از جمله عوامل اصلی و ضرورت­ها برای تحلیل و شناسایی ظرفیت­های توسعة گردشگری در شهرستان «کنگان» است. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف ظرفیّت­سنجی گردشگری ساحلی پایدار شهرستان کنگان با روش توصیفی- تحلیلی تدوین شده است. در این تحقیق، نقاط قوّت و ضعف گردشگری شهرستان کنگان و تهدیدها و فرصت­های تأثیر­گذار  بر آن (9 قوّت، 6 ضعف، 10 فرصت و 6 تهدید) مورد تحلیل قرار گرفتند. وجود جاذبه­هایی مانند سواحل زیبا و کم­نظیر و اکوسیستم مستعد جنگل­های حرا، زمینة جذب گردشگر به شهرستان کنگان را فراهم نموده است، امّا به دلیل وجود نقاط ضعف زیر­ساختی (خدمات و امکانات رفاهی)، عدم سرمایه­گذاری و برنامه­ریزی در ابعاد توسعة گردشگری و نیز مشارکت ضعیف، اجباری و هزینه­ای (غیر داوطلبانه و غیرآگاهانة) محلّی در اجرای پروژه­های ملّی، این شهرستان امکان استفاده از فرصت‌ها موجود گردشگری را- آن­گونه که شایسته است-  به دست نیاورده است. مطالعات صورت گرفته، نشان می­دهد که در راستای نیل به توسعة پایدار گردشگری ساحلی، مقبول­ترین راهبرد توسعة صنعت گردشگری در شهرستان کنگان، راهبرد بازنگری است.