تحلیلی بر کیفیت مکان در سکونتگاههای روستایی شهرستان ممسنی (مطالعه موردی: بخش دشمنزیاری)
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه زابل
2 استادیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت
3 ، کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه زابل
doi
چکیده
در ادبیات توسعه و رویکردهای وابسته به آن مبحث کیفیت زندگی و تلاش در جهت ارتقاء این شاخص در سطوح جوامع شهری و روستایی از اهمیت بسزایی برخوردار است. چه بسا که بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی، خدماتی و زیست محیطی سکونتگاههای انسانی در قالب افزایش کیفیت زندگی در اینگونه نواحی؛ نقش تعیین کنندهای در پیشرفت و تعالی جامعه دارد. در این بین توجه به کیفیت «مکان» بهویژه در نقاط روستایی که برپایی و روند گسترش آنها پیوندی مستحکم با طبیعت دارد، از توجه و اهمیت شایانی در برنامهریزیها برخوردار میباشد. پژوهش حاضر بر آن است تا با استفاده از ابزار سنجش به مطالعه، شناخت و تحلیل کیفیت مکان در سکونتگاههای روستاییِ بخش دشمن زیاری از توابع شهرستان ممسنی بپردازد. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی با انجام مطالعات وسیع میدانی با تأکید بر پرسشنامه است. جامعه مورد مطالعه شامل 21 روستای بالای 20 نفر جمعیت با موقعیتهای طبیعیِ دشتی، کوهستانی و کوهپایهای میباشد. از بین 10559 نفر جامعه آماریِ ساکنین روستاها تعداد 220 نفر سرپرستان خانوار به عنوان حجم نمونه پرسشگری انتخاب شدند. اطلاعات جمعآوری شده با استفاده از نرمافزار SPSS مورد پردازش قرار گرفته است. نتایج حاصل از تحقیق نشان میدهد که بین روستاهای کوهپایهای، کوهستانی و دشتی از لحاظ مؤلفههای کیفیت مکانی برای زندگی روستانشینان تفاوت معناداری وجود دارد. به طوریکه روستاهای کوهپایهای با میانگین 46/40 در رتبه اول و روستاهای دشتی و کوهستانی به ترتیب با 29/17 و 23/15 درصد در مراتب بعدی قرار گرفتهاند.