فهم کشاورزان از گذشته خوداتکا و پایدار با تأکید بر تغییرات آب و هوا (مورد مطالعه: روستاهای استان اصفهان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشگاه اصفهان
2 دانشجوی دکتری جامعه شناسی مسائل اجتماعی ایران، دانشگاه اصفهان
3 دانشیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه مازندران
4 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور
doi
10.22059/jrd.2022.344513.668734چکیده
توسعه پایدار پیوندی ناگسستنی با محیط زیست دارد. یکی از الزامات توسعهی پایدار، حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی به عنوان میراث جمعی بشریت است؛ به گونهای که علاوه بر پاسخگویی به نیازهای نسل حاضر، ظرفیت پاسخگویی به نیازهای نسل آینده را نیز داشته باشد. تغییرات آب و هوا، یکی از مهم ترین مسائل محیط زیستی در سراسر جهان است. این تغییرات پیامدهای منفی بسیاری برای پایداری روستایی دارد. در این راستا، واکاوی تجربه و فهم کشاورزان از پایداری روستایی در بستر تغییرات آب و هوا جهت اتخاذ سیاست های محیطزیستی سازگار با محیط ضروری است. هدف پژوهش حاضر، واکاوی فهم کشاورزان از پایداری روستایی با توجه به وضعیت گذشتهی آب و هوایی است. برای رسیدن به این هدف، روستاهای مناطق مختلف جنوب، شمال، غرب و شرق استان اصفهان بهعنوان مورد مطالعه انتخاب شدند. در این پژوهش از روش نظریهی زمینه سیستماتیک اشتراوس و کوربین استفاده شده است. همچنین برای جمعآوری دادهها از تکنیک مصاحبهی نیمهساختاریافته، استفاده شده است. تمامی مصاحبهها تبدیل به متن شدند و مورد تحلیل و کدگذاری در سه مرحلهی باز، محوری و گزینشی، قرار گرفتند. در نتیجه، ۲۹ مفهوم و ۷ مقوله محوری بهدست آمد تا مدل پارادایمی گذشته خوداتکا و پایدار، ترسیم شود. از دید کشاورزان، تقویم منظم کشاورزی همراه با بستر مناسب جغرافیایی و عامل مداخله گر تور ایمنی، منجر به نوعی گذشته خوداتکا و پایدار شده است. همچنین راهبرد کشاورزان، کشاورزی بوم سازگار بوده که پیامد خودکفایی معیشتی را شکل داده است. توجه به تغییرات آب و هوا در سیاستگذاریهای توسعه روستایی، تقویت تور ایمنی و ایجاد طرح های اشتغالزایی با کمک کشاورزان می تواند به توسعه پایدار روستا کمک کند.