تحلیل میزان دیه در همزمانی جنایت موجب شکافتن سر و زوال عقل تعارضزدایی از رویکرد دوگانۀ ق.م.ا با پیشنهاد اصلاح
نویسندگان
1 استادیار، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشکدۀ الهیات و علوم اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشیار، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشکدۀ الهیات و علوم اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22059/jjfil.2025.385280.669754چکیده
یکی از مسائل مبتلابه در پروندههای جنایی این است که با ایراد زخم و جراحت ناشی از ترومای مغزی، عقل نیز زائل میگردد. در خصوص میزان دیه چنین جنایاتی، میان مواد قانونی تعارض وجود دارد. از طرفی ماده546 قانونمجازات-اسلامی، رأی به تداخل دو دیه را حکم میکند و از طرف دیگر ماده 678 همان قانون نظر به عدم تداخل دیات را وجیه مینماید، که مواد 541، 543 و 544 نیز یارای حکم اخیر است. از آنجائیکه بخش دیات قانون مجازات اسلامی از فقه اقتباس شده است، از باب پاسخ به پرسش با مراجعه به منابع فقهی روشن شد که مسأله از دیدگاه فقیهان نیز محل اختلاف است. گروهی مستند به اصل عدم تداخل، نظر به عدم تداخل دو دیه دارند و برخی نیز قول به تداخل دیات را برگزیدهاند. نگارندگان با مراجعه کتابخانهای به ادله ناظر بر مسأله و رویکرد توصیفی-تحلیلی به این نتیجه رسیدند که هر یک از جنایات وارد بر عضو و منفعت، سببی مستقل در اشتغال ذمه فرد جنایتکار بوده و در نتیجه، هر کدام، دیه مشخصی در پی دارد و تداخلی بینشان صورت نمیگیرد. شهرت عملی فقها، اجماعات منقول و نیز معتبره ابراهیم بن عمر، صحت این دیدگاه را پشتیبانی میکند. همچنین روشن شد که فراز ابتدایی روایت ابوعبیده به جهت إعراض قاطبهی فقیهان قابلیت استناد را ندارد و علاوه بر این، با اصل عدم تداخل دیات و روایت ابراهیمبن عمر، در تعارض است که با تبعیض در حجیت روایت ابوعبیده، قابل رفع است. مبتنی بر نتیجهی اتخاذی، پیشنهادهای متقنی برای مقنن ارائه شد.