وجوه اشتراک قومی و ملی در زیست مسالمتآمیز اقوام در نظام جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
تعارض و ناسازگاری هویت قومی و ملی یکی از مشکلات هر نظام سیاسی از جمله جوامعی است که با تکثر هویتی از جمله وجود گروههای متعدد در سرزمین خود روبرو هستند. بر همین اساس پژوهش حاضر با در نظر داشتن جامعه متکثر و چندقومی ایران، به دنبال حل برخی مشکلات در حوزه اقوام است که به طور مشخص به تقابل هویت قومی و ملی اشاره دارد. پرسش محوری پژوهش این است که برای تحقق زیست مسالمت آمیز اقوام در نظام جمهوری اسلامی ایران و پیوند زدن میان هویت ملی و قومی چه راهکار عملی می توان ارائه کرد؟ فرضیه این است که نفی تلقی اقلیت گونه از اقوام، تداوم حاکمیت بی طرف در اداره کلان کشور، تکیه بر تاریخچه و هنجارهای تاریخی مشترک و توسعه اقتصادی مناطق به نفع طبقات کمتر برخوردار از جمله راهکارهای تحقق زیست مسالمت آمیز اقوام در جامعه ایرانی است. با توجه به بررسی پژوهش حاضر باید گفت که باقی ماندن در حیطه نظری و آرمانی و تکیه بر وجوه مشترک سیاسی و تاریخی کافی نیست، بلکه در عمل باید این وجوه به نحوی باشد که کمترین نابرابری را برای بیشترین افراد ایجاد نماید. یعنی سازوکارهای مبتنی بر عدالت باید ضعیفترین اقشار را مورد حمایت قرار دهد. همچنین باید سازوکارهای زیست مسالمتآمیز را در حوزه اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نیز گسترش داد و اصول قانون اساسی از جمله آموزش به زبان مادری، توسعه رسانهها به زبان مادری برای اقوام و همچنین توجه به نقش تاریخی اقوام در حفظ هویت ملی را میبایست محقق ساخت. در مقاله حاضر از روش توصیفی و تحلیلی و ابزار کتابخانهای استفاده شده است.