وجوه اشتراک قومی و ملی در زیست مسالمت‌آمیز اقوام در نظام جمهوری اسلامی ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

تعارض و ناسازگاری هویت قومی و ملی یکی از مشکلات هر نظام سیاسی از جمله جوامعی است که با تکثر هویتی از جمله وجود گروه­های متعدد در سرزمین خود روبرو هستند. بر همین اساس پژوهش حاضر با در نظر داشتن جامعه متکثر و چندقومی ایران، به دنبال حل برخی مشکلات در حوزه اقوام است که به طور مشخص به تقابل هویت قومی و ملی اشاره دارد. پرسش محوری پژوهش این است که برای تحقق زیست مسالمت آمیز اقوام در نظام جمهوری اسلامی ایران و پیوند زدن میان هویت ملی و قومی چه راهکار عملی می توان ارائه کرد؟ فرضیه این است که نفی تلقی اقلیت گونه از اقوام، تداوم حاکمیت بی طرف در اداره کلان کشور، تکیه بر تاریخچه و هنجارهای تاریخی مشترک و توسعه اقتصادی مناطق به نفع طبقات کمتر برخوردار از جمله راهکارهای تحقق زیست مسالمت آمیز اقوام در جامعه ایرانی است. با توجه به بررسی پژوهش حاضر باید گفت که باقی ماندن در حیطه نظری و آرمانی و تکیه بر وجوه مشترک سیاسی و تاریخی کافی نیست، بلکه در عمل باید این وجوه به نحوی باشد که کمترین نابرابری را برای بیشترین افراد ایجاد نماید. یعنی سازوکارهای مبتنی بر عدالت باید ضعیف­ترین اقشار را مورد حمایت قرار دهد. همچنین باید سازوکارهای زیست مسالمت­آمیز را در حوزه اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نیز گسترش داد و اصول قانون اساسی از جمله آموزش به زبان مادری،  توسعه رسانه­ها به زبان مادری برای اقوام و همچنین توجه به نقش تاریخی اقوام در حفظ هویت ملی را می­بایست محقق ساخت. در مقاله حاضر از روش توصیفی و تحلیلی و ابزار کتابخانه­ای استفاده شده است.