فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مفهوم حجّیت یکی از مبادی تصوری علم اصول فقه است که در این علم مضاف به منابع، ادله و أمارات و گاهی اصول عملیه واقع می‌شود. پس از شیخ انصاری تلقی‌های مختلفی درباره مفهوم حجّیت شکل گرفته که بررسی آن در کنار سایر ابعاد مسئله حجّیت، می‌تواند در «ارزیابی ادله موجود و کاربست آن‌ها در حوزه‌های غیرفقهی» و همچنین در «توسعه ادله» راهنما و راهگشا باشد. در کلمات اصولیان، دو نظریه اصلی «وسطیّت در اثبات» و «منجّزیت و معذّریت» درباره این مسئله مطرح بوده است. مقاله حاضر با روش تحلیلی-توصیفی و بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای پس از استخراج ظرفیت‌های مختلف این دو نظریه اصلی و صورت‌بندی آن‌ها در قالب «تقریر»، به نقد و بررسی آن‌ها پرداخته و هر دو نظریه و تقریرهای فرعی ذیل آن‌ها را غیرقابل قبول دانسته است. پس از آن این نوشتار نظریه جدیدی با عنوان «اعتبار در اثبات و صلاحیت استناد داشتن» را مطرح کرده و ضمن ارائه شواهدی از این نظریه در کلمات برخی از محققین معاصر، با ادله‌ای این نظریه را تقویت کرده است.