توسعۀ قواعد ضمان قهری در مسئولیتهای قراردادی با رویکرد فقه مقاصدی
نویسندگان
1 توسعۀ قواعد ضمان قهری در مسئولیتهای قراردادی با رویکرد فقه مقاصدی
2 دانشآموختۀ دکترا، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکدۀ الهیات، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
doi
10.22059/jjfil.2025.379197.669701چکیده
این مطالعه به بررسی نقش مبانی فقه مقاصدی در توسعه قواعد ضمان قهری در مسئولیتهای قراردادی میپردازد. پرسش اصلی آن، بررسی چگونگی استفاده از مبانی فقه مقاصدی برای توسعه قواعد ضمان قهری در مسئولیتهای قراردادی است. این پژوهش در پی آن است که نشان دهد چگونه میتوان با استفاده از مبانی فقه مقاصدی، قواعد ضمان قهری را به گونهای تفسیر کرد که خسارات ناشی از نقض قراردادها به شکل مناسب جبران شود. جبران خسارت در مسئولیتهای قراردادی نقشی اساسی در ایجاد عدالت، بازدارندگی از نقض قرارداد و تقویت اعتماد در روابط قراردادی دارد. مطالعه حاضر، از روش توصیفی-تحلیلی و از ابزار کتابخانهای بهره گرفتهاست. یافتههای آن نشان میدهد که با تکیه بر مبانی فقه مقاصدی از جمله حفظ نظم و عدالت، صیانت از نفس و مال و جبران خسارات ناشی از فعل غیرقانونی، قواعد ضمان قهری میتواند به گونهای تفسیر و توسعه داده شوند که شامل خسارات غیرقابل پیشبینی نیز شود. این امر میتواند به افزایش امنیت اقتصادی و عدالت قراردادی منجر شود. بنابراین، اتخاذ رویکردی نوین به موضوع ضمان قهری در مسئولیتهای قراردادی، میتواند به توسعه قواعد موجود و بهبود کارایی و اثربخشی نظام حقوقی ایران در این زمینه کمک کند.