آسیای مرکزی زیر سلطۀ عربها و ترکان: مقایسهای در نظام حکومت
نویسندگان
1 دانشیار روابط بینالملل دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری مطالعات منطقهای دانشگاه تهران
doi
10.22059/jcep.2014.51759چکیده
از زمان ظهور اسلام در پهنۀ آسیای مرکزی چند نوع امپراتوری حکم راندهاند؛ امپراتوری اعراب، شامل امویان و عباسیان، امپراتوری غزنویان و سلجوقیان، امپراتوری مغولان و تاتارها، و امپراتوری روسها. دوران اقتدار امپراتوری عباسیان بیش از یک قرن و نیم دوام نیاورد و بهتدریج حکومتهایی مستقل از شرقیترین نقاط این امپراتوری سر برآوردند. نقش دستگاه خلافت تنها به مشروعیت بخشیدن به این حکومتها محدود شد. در این نوشتار دستگاه دیوانی دو نوع از این امپراتوریها، یعنی امپراتوری عباسیان و امپراتوری غزنویان و سلجوقیان بررسی و مقایسه میشود. روش پژوهش استفاده شده در این نوشتار، مراجعه به منابع دست اول، متون تاریخی و کلاسیک فارسی و پژوهشهای موجود در این زمینه است. هدف نوشتار پاسخ به این پرسش است که مهمترین وجوه تفاوت این دو امپراتوری چیست؟ ابتدا شکل روی کار آمدن امپراتوری عباسیان و دستگاه دیوانی آن، و شکل روی کار آمدن هریک از امپراتوریهای غزنویان و سلجوقیان و دستگاه دیوانی آنها بررسی میشود؛ سپس به سه مورد تفاوت دستگاه دیوانی عباسیان، غزنویان و سلجوقیان(میزان تمرکز در امپراتوری، نیروی نظامی، و تعدد دیوانها ) اشاره میشود.