زیست کارتنخوابی؛ از تلاش ناگزیر برای بقا تا بازسازمان یابی اجتماعی
نویسندگان
1 گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد
2 کارشناس ارشد برنامه ریزی رفاه اجتماعی دانشگاه تهران
3 گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jrd.2021.300428.668535چکیده
هدف این مقاله مطالعۀ تجربۀ زیست کارتنخوابی بر مبنای ویژگیها، تمایزها و شرایط حاکم بر آن است. نظام اجتماعی و سازمان موجود در پاتوقهای کارتنخوابی از الگوی رشد شهری، نظام قدرت حاکم بر آن و کنشهای متقابل همگنان طردشده از متن شهر در قلمرو پاتوق متأثر است. این پژوهش به روش کیفی و مبتنی بر تکنیک تحلیل مضمون انجام شده است. بهاینمنظور، مصاحبه های عمیق نیمهساختاریافته با سیودو کارتنخواب در شش پاتوق کارتنخوابی (مبتنی بر نمونهگیری هدفمند) صورت گرفته و دادههای حاصل با استفاده از نرمافزار مکسکیودیاِی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافتهها نشان میدهد پاتوقهای کارتنخوابی قلمروهایی معیشتمحور، برخوردار از نظام عرفی تقسیمکار با درجاتی از روحیۀ جمعگرایانه هستند که ترکیبی از احساس نیاز به همبستگی اجتماعی، عواطف فردی، حمایت، تسکین آلام و درمجموع هویت بخش را برای ساکنان به همراه دارد. نظام اجتماعی پاتوق «پیشکسوت سالار» و تا حد زیادی مبتنی بر امکان اعمال قدرت فیزیکی و کنترل جریان مواد مخدر در آن است. حدود قابلِتوجهی از آزادی عمل در حوزه کنشهای فردی که با معیارهای رسمی میتوان آنها را صورتهایی از نابهنجاری بهحساب آورد، در پیوند با تأمین حداقلی از هرآنچه تداوم حیات را برای کارتنخواب ممکن میسازد، نوعی جاذبۀ مضاعف را برای این قلمروها به همراه دارد. درمجموع میتوان از منظری دروننگرانه، پاتوق را بهعنوان یک اجتماع محلی غیررسمی و برخوردار از پویایی و نه صرفاً تجمعی از افراد منحرف و نابهنجار، بهحساب آورد.