جایگاه ارتش در تأمین امنیت ملی ایران در دهة اول انقلاب اسلامی (1367-1357)

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز،دانشکده حقوق و علوم سیاسی گروه روابط بین الملل

2 دانشگاه ازاد اسلامی واحد تبریز، حقوق و الهیات و علوم سیاسی، روابط بین الملل

3 دانشگاه آزاد اسلامی واحد بناب – علوم انسانی – حقوق و روابط بین الملل

4 دانشگاه آزاد اسلامی واحد بناب ، علوم انسانی گروه حقوق و روابط بین الملل(نویسنده مسئول)

doi
چکیده

هدف از نوشتار، آگاهی از جایگاه و نقش ارتش در تأمین امنیت ملی کشور طی دهة اول پرآشوب انقلاب اسلامی است. پس از پیروزی انقلاب، نوعی بی­اعتمادی عمیق نسبت به ارتش وجود داشت که به پاکسازی گسترده آن انجامید. بر این اساس،  سئوال پژوهش این است که ارتش ج. ا. ایران چه نقشی در تأمین امنیت ملی کشور طی دهة اول انقلاب اسلامی و در چارچوب استراتژی­های مختلف امنیتی برعهده داشت؟ در پاسخ به این پرسش، فرضیه پژوهشی می گوید ارتش جمهوری اسلامی ایران به­رغم آسیب­ها و تنگناهای جدّی ناشی از پاکسازی­ها و تصویه­های انقلابی، به دلیل وظایف ذاتی خود در تأمین امنیت کشور و آموزش و توان لجستیک بالای آن نقش تأثیرگذار و ماندگاری در تأمین امنیت ملی دهة اول انقلاب برعهده داشت. با الهام از امکانات نظری واقع­گرایی و داده­ها پژوهشی، یافته­های پژوهش حاضر حاکی از آن است که ارتش جمهوری اسلامی ضمن جلب اعتماد نیروهای انقلاب، با اتخاذ راهبردهای تدافعی- تهاجمی نظامی نقشی بی­بدیل در تأمین امنیت ملی کشور در دهه اول انقلاب داشت. این تحقیق از نوع توصیفی است که داده­های آن به روش اسنادی و کتابخانه­ای گردآوری شده است.