بررسی رویکردهای سیاستی و حقوقی در قبال اطفال و کودکان در ایران پس از انقلاب اسلامی

نویسندگان

1 دانشجوی مقطع دکتری، گروه حقوق، واحد نراق، دانشگاه آزاد اسلامی، نراق، ایران

2 استادیار، گروه فقه و حقوق اسلامی، واحد تهران، دانشگاه بین‌المللی مذاهب اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)

3 استادیار، گروه حقوق، واحد نراق، دانشگاه آزاد اسلامی، نراق، ایران

doi
چکیده

سیاست­گذاری و مقررات­گذاری حقوقی در حوزه­ کودک به عنوان یکی از حساس­ترین حوزه­های سیاست­گذاری اجتماعی مطرح می­باشد. سه بازیگر خانواده، جامعه و دولت مهمترین نقش را در تعیین حدود حقوق کودک و همچنین صورتبندی سیاستهای معطوف به کودکان و اطفال ایفا می­کنند. در ایران پس از انقلاب اسلامی نیز مساله کودک و جلوگیری از خطرها و آسیبهای کودکان در دستور کار دولت قرار گرفته است و چتر حمایتی در دو سطح سیاستی گذاری ( نهادی) و حقوقی ( قانون - اسناد) بر سر کودکان گسترده شده است. پژوهش حاضر تلاش داشت تا حمایت­های سیاست­گذارانه و حقوقی از کودکان در ایران را بررسی کرده و تلاش کرد تا به این سئوال پاسخ دهد که چه رویکردها و سیاست­هایی در بُعد حقوقی و سیاستی  در قبال اطفال و کودکان در ایران پس از انقلاب وجود دارد؟. رویکرد حمایتی و توانمندسازی کودکان به عنوان رویکردهای اولویت دار برای سیاست­گذار و قانون­گذار مطرح بوده است و در بعد سیاست­گذاری فعالیت و و جود اسناد سیاستی و فعال کردن نهادهایی چون سازمان بهزیستی کشور و همچنین اورژانس اجتماعی کشور از یک سو و از بعد حقوقی تصویب قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب 1399 از سوی دیگر در حوزه کودک، وضعیت حمایتی را تعیین کرده است. این مقاله به شیوه­ی توصیفی-تحلیلی تدوین شده است و داده­های آن به صورت اسنادی جمع آوری گردیده است.