تأملاتی بر ارث بردن از دو موجب

نویسندگان

1 دانشیار، گروه فقه و حقوق، دانشکده الهیات، دانشگاه میبد، یزد، ایران.

doi
10.22059/jjfil.2023.355730.669496
چکیده

ارث گاهی به قرابت است و گاه به سبب. حال اگر میت دارای وارثی باشد که دو موجب ارث داشته باشد، فقهای امامیه قائلند این فرد سهم هر دو را می‌برد؛ خواه این دو یا چند موجب، برخی سببی باشد و برخی نسبی و یا هر دو یا همه نسبی و یا سببی باشد؛ مشروط به این که هیچ کدام مانع دیگری نباشد والا فقط از موجب مانع ارث می‌‌برد. در این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی اثبات می‌شود که بر اساس ادله، ارث بردن وارث از هر دو موجب مختص مواردی است که یک موجب نسبی و دیگری سببی باشد، اما در مواردی که هر دو موجب نسبی است، در صورتی از هر دو ارث می‌برد که از نظر عرف مجزا شمرده شود.

کلیدواژه‌ها