روشنفکری در تفکرحضرت آیتالله خامنهای
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
موضوع این مقاله روشنفکری در تفکر سیاسی آیتالله خامنهای است. اصولاً روشنفکران نقش مهمی را در تحولات سیاسی – اجتماعی جوامع مختلف و از جمله انقلابهای ایران بازی کردهاند و قائل به رابطۀ خاصی میان دین و تحولات جدید عصر مدرن میباشند. با اینحال رهبر انقلاب اسلامی معتقد است که این مفهوم و حاملان آن دارای آسیبهای مختلفی در ماهیت و نظرات میباشند. لذا با نقد روشنفکری موجود میتوان به الگوی بدیلی دست یافت. بنابراین سئوال اصلی تحقیق این است که مولفهها و آسیبهای روشنفکری از منظر آیتالله خامنهای دارای چه محورها و ویژگیهایی است؟ فرضیۀ مقاله بر آن است که آیتالله خامنهای برای روشنفکری قائل به مولفههای سلبی و ایجابی است با این حال، غربزدگی، دوری از مردم، عافیت طلبی، خطرگریزی و ایدئولوژی سازی برای دستگاه سلطنت از مهمترین آسیبهایی است که روشنفکران را تهدید میکند. نتایج این پژوهش نشان میدهد که از منظر آیتالله خامنهای روشنفکران به عنوان یکی از گروههای مهم و تاثیرگذار در جامعه، میتوانند با نگاه و بینش خود بر جامعه تاثیر مثبت بگذارد، امّا، از دیدگاه ایشان تهدیدها و آسیبهای بسیاری متوجه روشنفکری موجود است که باید با رفع این آسیبها، جایگزین یا الگوی بدیلی را طرح کرد. روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی است و دادهها به شیوۀ کتابخانهای گردآوری شده است.