نقد ادله مشهور متأخرین فقهای امامیه در شرطیت عدالت امام جماعت
نویسندگان
1 استادیار فقه و حقوق خصوصی، دانشکده الهیات دانشگاه علامه طباطبائی (ره) تهران؛
2 دانش پژوه سطح چهار حوزه علمیه قم و دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه علامه طباطبائی (ره) تهران
doi
10.22059/jjfil.2022.343881.669374چکیده
نمازجماعت از جمله مناسکی است که در عین اینکه در تقرب انسان به خداوند اثرگذار است، دارای بعدی اجتماعی بوده که موجب قدرت اجتماعی و اتحاد میان مسلمانان میشود. یکی از ارکان نمازجماعت، وجود امامی است که مأمومین به آن اقتدا کنند. شارع مقدس شرایطی را برای امامجماعت تعیین کرده است که از جملهی آن شرایط که قریب به اتفاق فقهای متأخر آن را شرط می دانند، «شرطیتعدالت» است. با بررسی که صورت گرفت مشهور متأخرین «شرطیتعدالت» در امامجماعت را ثابت دانستهاند، لکن ادله ایشان قاصر از اثبات این مدعا است و به جهت ادعای اجماع، فقها کمتر به این موضوع پرداخته و کلام ایشان به ذکر اجماع و بیان روایاتی خلاصه شده است، لکن نقد و بررسی تفصیلی ادله و اثبات این فرضیه حداقل موجب کمتر شدن وسواس برخی از متشرعین در احراز این شرط شده و در نتیجه موجب رونق بیشازپیش نمازجماعت میشود.