نقد ادله مشهور متأخرین فقهای امامیه در شرطیت عدالت امام جماعت

نویسندگان

1 استادیار فقه و حقوق خصوصی، دانشکده الهیات دانشگاه علامه طباطبائی (ره) تهران؛

2 دانش پژوه سطح چهار حوزه علمیه قم و دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه علامه طباطبائی (ره) تهران

doi
10.22059/jjfil.2022.343881.669374
چکیده

نمازجماعت از جمله  مناسکی است که در عین این‌که در تقرب انسان به خداوند اثرگذار است، دارای بعدی اجتماعی بوده که موجب قدرت اجتماعی و اتحاد میان مسلمانان می­شود. یکی از ارکان نمازجماعت، وجود امامی است که مأمومین به آن اقتدا کنند. شارع مقدس شرایطی را برای امام­جماعت تعیین کرده است که از جمله­ی آن شرایط که قریب به اتفاق فقهای متأخر آن را شرط می دانند، «شرطیت­عدالت» است. با بررسی که صورت گرفت مشهور متأخرین «شرطیت­عدالت» در امام­جماعت را ثابت دانسته­اند، لکن ادله ایشان قاصر از اثبات این مدعا است و به جهت ادعای اجماع، فقها کمتر به این موضوع پرداخته و کلام ایشان به ذکر اجماع و بیان روایاتی خلاصه شده است، لکن نقد­ و­ بررسی تفصیلی ادله و اثبات این فرضیه حداقل موجب کمتر شدن وسواس برخی از متشرعین در احراز این شرط شده و در نتیجه موجب رونق بیش­از­پیش نمازجماعت می­شود.