شناسایی و ارزیابی گسترههای فقر شهری در محلات شهر مراغه
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تبریز، استان آذربایجان شرقی
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تبریز
doi
10.22059/jrd.2017.67434چکیده
شهر به عنوان بستر زیست انسان شهرنشین، نیازمند تأمین استانداردهایی است و مسئلۀ فقر، نه تنها یکی از مهمترین مسائل جهان، بلکه یکی از مهمترین مسائل و مشکلات داخلی کلیۀ جوامع، چه ثروتمند و چه فقیر است. گسترههای فقر، نابرابری و تفاوت در الگوی زیست در شهرها ماحصل اقتصاد دوگانه با حاکمیت سرمایهداری بازار آزاد است. گسترش شهرها با ساختار فضایی نامنسجم و ازهمگسیخته سبب تمرکز نامعقول امکانات و خدمات در بخشهای گوناگون شهر و توسعه اجتماعی و اقتصادی نابرابر در آنهاست. شهر مراغه از جمله شهرهایی است که فضای شهری آن به لحاظ اجتماعی- اقتصادی نامتعادل بوده و دارای گسترههای فضایی فقر در حاشیههای شهر است. لذا پژوهش حاضر به تحلیل فقر و توزیع فضایی آن بر اساس مؤلفههای اجتماعی، اقتصادی و کالبدی میپردازد. تحقیق حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، کمی- تحلیلی است. روش گردآوری دادهها به صورت اسنادی کتابخانهای و بر اساس دادههای مأخوذ از اطلاعات بلوکهای آماری سرشماری عمومی نفوس و مسکن 1390 بوده که بر اساس 18 شاخص در قالب سه مؤلفۀ اجتماعی، اقتصادی و کالبدی به تحلیل توزیع فضایی فقر در محلات شهر مراغه اقدام کرده است. برای دستیابی به هدف فوق، محلات شهری با استفاده از روشهای کوپراس و آنتروپی شانون، سطحبندی شدند و پس از آن نقشۀ توزیع فقر ترسیم شد. نتایج حاصل نشان میدهد 54/11 درصد از محلات شهر مراغه خیلی فقیر، 92/26 درصد فقیر، 31/42 درصد متوسط، 54/11 درصد مرفه و 69/7 درصد در سطح خیلی مرفه قرار دارند. نتایج این مطالعه نشان میدهد بین بلوکهای شهر مراغه نابرابری وجود دارد و آنها مکانهایی برای تبلور تمایزات اجتماعی، اقتصادی و کالبدیاند. فرصتهای نابرابر اقتصادی، اجتماعی و کالبدی باعث تمایز ساکنان شهر مراغه شده است.