نقد و بررسی روایت جواز «کشتار جمعی» در جنگ
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تفسیر تطبیقی، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه یزد، یزد، ایران، نویسندۀ مسئول
2 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه یزد، یزد، ایران
3 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.22052/hadith.2024.253429.1378چکیده
در منابع روایی شیعه، روایتی وجود دارد که بر آب بستن بر دشمن، سوزاندن شهرها و نیز جواز کشتار زنان، کودکان، پیران و اسیران مسلمان در جنگ دلالت دارد. این روایت از حفص بن غیاث به نقل از امام صادقt است. اولینبار محمد بن یعقوب کلینی در الکافی روایت فوق را ذکر کرده و پس از وی در قرن چهارم، محمد بن حسن طوسی در کتاب التهذیب الأحکام در ذیل عنوان باب «کیفیة قتال المشرکین و من خالف الإسلام» با اندکی تفاوت در سند، آن را ذکر کرده است. پژوهش حاضر به روش توصیفیتحلیلی سامان یافته و درصدد است با مقایسه با آیات قرآن کریم، گزارشهای تاریخی و قواعد فقهی، حدیث مذکور را مورد ارزیابی سندی و محتوایی قرار دهد. درنتیجه مشخص گردید که روایت مذکور مخالف آیات قرآن، احادیث دیگر و قواعد فقهی است و نمیتواند مورد پذیرش قرار گیرد.
