منطقهگرایی در سیاست خارجی ایران
نویسندگان
1
doi
چکیده
بعضی از دیدگاههای موجود ویژگیهای ساخت قدرت و سیاست در ایران را به گونهای می دانند که هرگونه ائتلاف و همکاری سیاسی – امنیتی، اقتصادی و فرهنگی را در سطح منطقهای دشوار میسازد. با این همه، سخن نویسنده در این مقاله این است که تغییر و تحولات سیاسی، امنیتی و ژئوپلیتیک در سطح منطقه خاورمیانه بعد از حوادث 11 سپتامبر، جایگاه منطقهگرایی را در سیاست خارجی ایران تقویت کرده است. در اصل ارزش استراتژیک و نقش ایران در تقویت مؤلفههای منطقهای به مولفههایی نظیر دولت ملی قوی، هویت ژئوپلیتیک و ایدئولوژی پویای شیعی مرتبط است. از این دیدگاه، نویسنده به تعریف دو مفهوم «منطقهگرایی سنتی» و «منطقهگرایی جدید» در رویکردهای سیاست خارجی ایران میپردازد که هر یک با نگاه متفاوتی سعی در تأمین منافع و امنیت ملی ایران دارند. نویسنده نتیجه میگیرد که جمهوری اسلامی ایران باید با بازتعریف مؤلفههای قدرت ملی خود در سطح منطقهای بپردازد.
