مبانی فقهی جرم‌انگاریِ نقض سوگند غیرقضایی

نویسندگان

1 دانشیار گروه فقه و حقوق اسلامی دانشگاه میبد؛

doi
10.22059/jjfil.2021.320283.669135
چکیده

سوگند غیرقضایی (سوگند عهدی)، نوعی قسم بر تعهد به انجام یا ترک اعمال (انجام ماموریت و وظیفه با شرایط مشخص و به گونه بایسته و شایسته) است. برای ورود به مسئولیت‌های مهمی مانند ریاست جمهوری و نمایندگی مجلس، این سوگند بایسته است. اهمیت این مشاغل از یک‌سو و جایگاه سوگند (به دلیل حاکمیت و محوریت ارزش‌های دینی ـ اسلامی) از دیگر سو، برجستگی این نوع قسم را بیشتر می‌کند. آن توجه و این جایگاه، ناقض این سوگند را در نگاه شرع مقدس، مستوجب کفاره می‌کند. اما افزون بر کفاره شرعی، برای جایگاه و ضمانت اجرای آن، رویکرد و نهاد خاصی در قانون به چشم نمی‌خورد. این جُستار با ابتنای بر برخی مبانی از قبیل وجوب موکد شرعی وفای به عهد و عقد (مستند به آیات و روایات)، قواعد فقهی، ناروایی و عدم جواز سلب اعتماد عمومی، قاعده حفظ نظام و نیز اقتضای آمره بودن وفای به عهد و عقد، بر این باور است که لزوم جرم‌انگاریِ حنث و نقض سوگند غیرقضایی (سوگند عهدی)، بسیار مدلل و موجه است.