باز پژوهشی در ارکان ماهوی احسان از منظر فقه امامیه و نظام حقوقی ایران
نویسندگان
1 استاد پردیس فارابی دانشگاه تهران
2 پژوهشگر حوزه علیمه قم، دانشجوی دکتری فقه و حقوق خصوصی
doi
10.22059/jjfil.2021.322096.669151چکیده
قاعده احسان، مسقط ضمان است؛ به همین جهت شناخت ماهیت آن، برای انطباق مصادیق و موضوعات فقهی و حقوقی از اهمیت ویژهای برخوردار است؛ تا زیاندیده به صرف صدور عمل نیکو از سوی عامل، غیر محقّ محسوب نشود و حقّی از وی پایمال نشود.این پژوهش با روش تحلیلی توصیفی و مطالعه کتابخانهای، ارکان ماهوی احسان را بررسی کرده است و در نهایت ارکان ششگانهای را برای آن شناسایی کرده است که عبارتند از: 1. احسان به غیر؛ 2. جلب منفعت یا دفع ضرر؛ 3. قصد احسان در اقدام به عمل؛ 4. عدم استحقاق احسانشونده به احسان؛ 5. عدم تعیین اجرت و اخذ آن؛ 6. دور بودن عمل از هرگونه قبح و سوء. بنابراین اگر عمل انجام شده دارای ارکان مذکور نباشد یا پس از تحقق عمل، خللی به ارکان مذکور وارد آید، مشمول قاعده مذکور نخواهد بود و واضح است که اثر اسقاط ضمان در فرض بروز خسارت را نیز در بر نخواهد داشت.