ارتباط کمال‌گرایی و نشانه‌های اضطراب اجتماعی با میانجی‌گری شفقت‌به‌خود در دانشجویان دانشگاه شاهد

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شاهد تهران

2 استاد گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شاهد تهران

doi
10.22084/j.psychogy.2020.20782.2087
چکیده

هدف: پیش‌­بینی اضطراب اجتماعی به‌­وسیله­‌ی متغیرهای متعدد روان‌شناختی ازجمله کمال­‌گرایی انجام شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین کمال‌گرایی و اضطراب اجتماعی با در نظر گرفتن نقش واسطه‌ای شفقت به خود بود. روش: روش پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه­‌ی موردنظر، دانشجویان سه مقطع کارشناسی، کارشناسی‌ارشد و دکترای دانشگاه شاهد تهران بودند که از میان آن­ها ۲26 نفر به‌­عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش دربرگیرنده‌ی پرسشنامه‌ی اضطراب اجتماعی (لیبوویتز، 1987)، مقیاس کمال‌گرایی چندبعدی (فراست، 1990) و مقیاس شفقت به خود (نف، 2003) بوده است و داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS23 و AMOS18 مورد تحلیل قرار گرفتند‌. یافته​ها: یافته‌ها نشان داد که بین کمال‌گرایی و نشانه‌های اضطراب اجتماعی ارتباط معناداری وجود دارد؛ به‌گونه‌ای­که طبق مدل ساختاری فرضی کمال‌گرایی با ضریب استاندارد 0/67 اضطراب اجتماعی را پیش‌­بینی کرد. هم‌چنین نتایج اثرات میانجی حاکی از آن بود که اثر کمال‌گرایی با میانجی‌گری شفقت‌به‌خود دارای ضریب استاندارد 0/16- است که در سطح 0/20 معنی­دار بود. نتیجه‌­گیری: یافته‌­های پژوهش حاضر، ارتباط بین کمال­‌گرایی و اضطراب اجتماعی و نقش متغیر شفقت‌به­‌خود را در میانجی‌گری بین کمال‌گرایی و اضطراب اجتماعی آشکار ساخت. بدین‌سان می‌توان در گستره­‌ی روابط درون‌فردی و بین‌فردی، مسائل تربیتی، خانوادگی و نیز درمانی به متغیرهای یاد شده توجه نمود.