ارتباط کمالگرایی و نشانههای اضطراب اجتماعی با میانجیگری شفقتبهخود در دانشجویان دانشگاه شاهد
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شاهد تهران
2 استاد گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شاهد تهران
doi
10.22084/j.psychogy.2020.20782.2087چکیده
هدف: پیشبینی اضطراب اجتماعی بهوسیلهی متغیرهای متعدد روانشناختی ازجمله کمالگرایی انجام شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین کمالگرایی و اضطراب اجتماعی با در نظر گرفتن نقش واسطهای شفقت به خود بود. روش: روش پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعهی موردنظر، دانشجویان سه مقطع کارشناسی، کارشناسیارشد و دکترای دانشگاه شاهد تهران بودند که از میان آنها ۲26 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش دربرگیرندهی پرسشنامهی اضطراب اجتماعی (لیبوویتز، 1987)، مقیاس کمالگرایی چندبعدی (فراست، 1990) و مقیاس شفقت به خود (نف، 2003) بوده است و دادههای گردآوریشده با استفاده از نرمافزارهای SPSS23 و AMOS18 مورد تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: یافتهها نشان داد که بین کمالگرایی و نشانههای اضطراب اجتماعی ارتباط معناداری وجود دارد؛ بهگونهایکه طبق مدل ساختاری فرضی کمالگرایی با ضریب استاندارد 0/67 اضطراب اجتماعی را پیشبینی کرد. همچنین نتایج اثرات میانجی حاکی از آن بود که اثر کمالگرایی با میانجیگری شفقتبهخود دارای ضریب استاندارد 0/16- است که در سطح 0/20 معنیدار بود. نتیجهگیری: یافتههای پژوهش حاضر، ارتباط بین کمالگرایی و اضطراب اجتماعی و نقش متغیر شفقتبهخود را در میانجیگری بین کمالگرایی و اضطراب اجتماعی آشکار ساخت. بدینسان میتوان در گسترهی روابط درونفردی و بینفردی، مسائل تربیتی، خانوادگی و نیز درمانی به متغیرهای یاد شده توجه نمود.