مواجهۀ چندوجهی با راویان؛ تحقیق موردی: عبدالرحمن بن کثیر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول)
doi
10.22052/hadith.2023.248528.1272چکیده
مواجهۀ چندوجهی با راویان راهی برای شناخت هرچه دقیقتر راویان برای رسیدن به یک اطمینان عرفی است. چنین اطمینانی از انباشت قراین و اطلاعات مختلف در مورد راوی به دست میآید. در این روش علاوهبر منابع معمول در بررسی رجالی یک راوی، منابعی همچون نوع آثار راوی، مضمون روایات او وجایگاه او نزد ائمهD نیز مورد توجه قرار میگیرد. از دیگر موارد بررسی تبعی بودن راوی در سلسلۀ اسناد و تخریج روایات همسو با روایات راوی است. مباحث جریانشناختی نیز منبع دیگری است که جهتگیری و نقش راوی را در جریانهای مختلف معاصر او آشکار میکند. در پژوهش حاضر، از این روش برای شناخت عبدالرحمن بن کثیر از راویان مستقیم امام صادقR بهره گرفته شده است. درخصوص وثاقت یا عدم وثاقت این راوی نظرات متعارضی وجود دارد. درنهایت، قراین بهدستآمده از این پژوهش حاکی از تمایل او به جریانی از غلو از نوع تفویض است که با حلقهای با نام مفضل بن عمر که او نیز متهم به غلو شده است، شناخته میشود و بنابراین نمیتوان رأی به توثیق او داد.
