اثربخشی برنامة مداخله ای ایمنسازی روانی دانشجویان در برابر تجربههای هیجانی منفی بر اساسِ الگوی پیشگیری پنسیلوانیا
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
2 استاد گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
4 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
5 مشاور و مدرس گروه رادمان
6 دانشجوی دکترای روانشناسی عمومی، دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه پیشگیریپنسیلوانیا بر خوشبینی، رضایت از زندگی و تجربههای هیجانی مثبت و منفی دانشجویان انجام شد. روش: در این پژوهش شبهتجربی با طرح پیشآزمون پسآزمون همراه با پیگیری، شصت دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی در دو گروه آزمایش و کنترل قبل و بعد از آموزش به آزمون تجدیدنظر شدة جهتگیری زندگی (LOT-R، اسچیر، کارور و بریگز، 1994)، مقیاس افسردگی، اضطراب و تنیدگی (DASS، لاویباند و لاویباند، 1995)، برنامه عاطفی مثبت و منفی (PANAS، واتسون، کلارک و تلگن، 1988) و مقیاس رضایت از زندگی (SWLS، دینر، ایمونس، لارسن و گریفین، 1985) پاسخ دادند. در هفت جلسه دو ساعته آموزش برنامه پیشگیری پنسیلوانیا به شیوه گروهی برای گروه آزمایش اجرا شد. یافته ها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که در کوتاه مدت و بلند مدت برنامه مداخلهای در افزایش میزان خوشبینی، سطح رضامندی از زندگی و عاطفة مثبت و در کاهش میزان افسردگی، اضطراب، تنیدگی و سطح عاطفة منفی دانشجویان موثر بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعة حاضر از نقش تعیین کنندة آموزش تابآوری به کمک تقویت تفکر خوشبینانه، بهبود مدیریت هیجانی و مهارتهای روابط بینفردی، برای کمک به تحقق ایدة ایمنسازی روانی فراگیران به طور تجربی حمایت کرد.
