بررسی موانع آموزش و بهسازی اعضای هیأت علمی در دانشگاههای دولتی شهر تهران (مطالعه کیفی)
نویسندگان
1 دکترای برنامهریزی توسعه آموزش عالی دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشیار مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی
3 استاد دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه شهید بهشتی
4 استادیار دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
در این پژوهش موانع آموزش و بهسازی اعضای هیأت علمی مورد کاوش قرار گرفت. برای این منظور با 19 نفر از سیاستگذاران در عرصه آموزش عالی، مدیران دانشگاهی، خبرگان حوزه آموزش و بهسازی اعضای هیأت علمی در زمینه پژوهش مصاحبه شد و دادهها از مصاحبهها استخراج شد. به منظور تحلیل دادههای حاصل از مصاحبه از روش کیفی گرانهیم و لوندمن استفاده شد. نتایج تحلیل دادهها طی سه مرحله، کدگذاری باز، محوری و انتخابی و در قالب دو مقوله کلی شامل: موانع برون دانشگاهی شامل (فقدان استقلال دانشگاهی، حاکمیت نگاه سیاسی، نبود سیاستها و خط مشیهای کلان در حوزه آموزش و بهسازی اعضای هیأت علمی و وجود نگاه کمی به توسعه دانشگاهها و اعضای هیأت علمی) و موانع درون دانشگاهی (شامل موانع کالبدی و مالی، موانع سازمانی، موانع اجرایی و موانع مربوط به اعضای هیأت علمی) ارائه شدهاند. در نهایت پیامدهایی که عدم آموزش و بهسازی اعضای هیأت علمی میتواند به دنبال داشته باشد در قالب پیامدهای فردی و سازمانی ارائه شده است.