بررسی و نقد تحلیلی سند، منبع و دلالت روایات مدح و ذم جریان تصوف بر اساس آموزههای علوم حدیث
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث،دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم . تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه اراک، اراک، تهران
3 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه اراک، اراک، ایران
doi
10.22052/hadith.2021.242085.0چکیده
قرآن کریم بهصراحت در مورد تصوف، مطلبی را بیان نکرده، ولی در منابع روایی شیعه، احادیث بسیاری دربارۀ ذم تصوف و منابع صوفیه و دو کتاب شیعی، روایات اندکی در مدح آنان وجود دارد؛ روایات مدح، اخبار آحاد و روایات ذم، دارای تواترند. روایات مدح تعابیری مبالغهآمیز و ناهمگون با دیگر روایات داشته و روایات ذم، مشتمل بر ذم اصل تصوف، ذم آیین و مراسم، ذم سران و ذم مبانی معرفتشناسی صوفیه است. این جریان، با عرفان و معنویت ناب اسلامی، کاملاً متفاوت، بلکه متعارض است. پژوهش حاضر با روش توصیفیتحلیلی، به نقل متن و اعتبارسنجی سند و دلالت روایات مدح و نمونههایی از روایات ذم تصوف پرداخته است؛ یافتههای این پژوهش، مدلل ساخته است که روایات مدح که یا مرسلاند یا مشتمل بر قیل در آغاز، از حیث سند، منبع و دلالت، دچار ضعف و کاستی بسیاری است؛ درحالیکه روایات ذم، مسند و دارای سند صحیح یا موثق بوده و از تعاضد سندی و مضمونی روایات همخانواده، نیز برخوردار و از نظر دلالت، دارای صراحت و روشنی تمام است. بر این اساس، ضعیف دانستن روایات ذم و پیشنهاد اجرای قواعد تعادل و تراجیح مبنی بر جمع یا طرح هر دوی آنها، از سوی برخی از سران صوفیه، مردود و ناموجه است؛ چنانکه ادعای انصراف روایات ذم از صوفیه شیعه یا صوفیه زمان حاضر، با اطلاق روایات ذم و همسانی و اشتراک صوفیه شیعه با آنها ناسازگار است.