نقش خودتنظیمی عاطفی و اهمالکاری رفتاری در پیشبینی اشتیاق تحصیلی دانشآموزان
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی دانشگاه رازی
2 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی
3 دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه رازی
doi
10.22084/j.psychogy.2019.15259.1695چکیده
هدف: مفهوم اشتیاق تحصیلی ازجمله مفاهیمی است که توسط پژوهشگران مختلف در حوزه تعلیم و تربیت به کار برده شده است. پژوهشها نشان دادهاند خودتنظیمی عاطفی و اهمالکاری رفتاری با مؤلفههای اشتیاق تحصیلی مرتبط هستند. لذا هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش خودتنظیمی عاطفی و اهمالکاری رفتاری در پیشبینی اشتیاق تحصیلی دانشآموزان بود. روش: روش پژوهش توصیفی، از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه شهر جوانرود در سال تحصیلی 96-95 بود که به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای نمونهای به حجم 306 نفر انتخاب شد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای خودتنظیمی عاطفی، مقیاس اهمالکاری رفتاری و پرسشنامه اشتیاق تحصیلی استفاده شد. یافتهها به کمک نرمافزار spss20 و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیری به شیوه گامبهگام دادهها تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد بین خودتنظیمی عاطفی با اشتیاق تحصیلی رابطه مثبت و بین اهمالکاری رفتاری با اشتیاق تحصیلی رابطه منفی وجود دارد. ضریب همبستگی متغیر خودتنظیمی عاطفی با اشتیاق تحصیلی برابر با 48/0 است، همچنین ضریب همبستگی متغیر اهمالکاری رفتاری با اشتیاق تحصیلی 36/0- است. دیگر نتایج نشان داد که خودتنظیمی عاطفی و اهمالکاری رفتاری توان پیشبینی اشتیاق تحصیلی را دارند. نتیجهگیری: بنابراین احتمالاً بهبود خودتنظیمی عاطفی و کاهش اهمالکاری رفتاری با افزایش اشتیاق تحصیلی دانشآموزان رابطه دارد.