اعتبارسنجی سندی و تحلیل متنی و بینامتنی و فرامتنی حدیثِ «وَاللهِ مَا لِلَّهِ آیةٌ أَکْبَرُ مِنِّی‏»

نویسندگان

1 استاد سطوح عالی و خارج حوزه علمیه قم، پژوهشگر پژوهشگاه علوم وحیانی معارج. قم. ایران

2 دانش آموخته سطح چهار حوزه علمیه قم. پژوهشگر پژوهشگاه علوم وحیانی معارج. قم. ایران

3 دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه معارف اسلامی قم. قم. ایران

doi
10.22052/hadith.2021.242061.0
چکیده

همۀ هستی‌مندان آیت ‌الله و نشان‌دهندۀ قدرت و معرفت و حکمت آفریدگار و پروردگار و آموزگار بی‌همتای خود هستند؛ اما برخی آفریده‌ها به‌دلیل ویژگی‌های انحصاری، نشانۀ بزرگ‌تر و برتر اویند. بر پایۀ برخی روایات، از انبیا و اوصیا و اولیای الهی، تنها معصومی که خودش را بزرگ‌ترین آیت خدا نامیده، امام علیR است. هدف اصلی مقاله پاسخ‌گویی تحلیلی به این پرسش است که «چرا و چگونه امام علیR بزرگ‌ترین آیت خدای والاست؟» پس از بررسی سندی و اطمینان به صدور این روایات، نیز تحلیل دلالی آن(متنی و بینامتنی و فرامتنی)، روشن شد که حضرت علیR در نظام تکوین و تشریع، پرفروغ‌ترین آیت و بزرگ‌ترین نشانۀ خداست. پرداختن تبیینی و تحلیلی به موضوع مهم کلامی و معرفتی(بزرگ‌ترین نشانه بودن امام علیR) در پرتو رهنمودهای قرآن و عترت، بر اساس چیدمان منطقی و دسته‌بندی‌های گویا و نگارشی روان، از امتیازات این مقاله به شمار می‌آید. روش پژوهش در این نوشتار، نقلیِ وحیانی(گزارش و تحلیل دلالیِ متون آیات و روایات) و گردآوری داده‌ها به روش کتابخانه‌ای و نرم‌افزاری و پردازش متن نوشته، به‌شیوۀ توصیفی و تحلیلی است.