نسبیت فهم فقهی قرآن و سنت
نویسندگان
1 دانشیارگروه قرآن و فقه دانشگاه شیراز
doi
10.22059/jjfil.2018.127229.668034چکیده
اساس فهم فقهی از کتاب و احادیث، ظواهر آن دو را تشکیل میدهد. بسیاری از مباحث دانش اصول فقه برای فهم این لایه از متن سامان یافته و دانشمندان این علم اختلافهایی از جمله در فهم ظواهر با هم دارند. این اختلافها هرگز موجب نسبیت مطلق فهم فقهی قرآن و سنت نیست و علی رغم برخی ادعاها موجب بشری شدن فهم دین به وسیله فقها نیز نمیشود. در این مقاله پس از بررسی معانی مختلف نسبیت و ارائه دلایل نسبیت اعتدالی و مقید فهم فقهی متن، نسبیت مطلق ابطال شده و به برخی از خلطها در این ساحت اشاره شده است. برای اثبات نسبیت جزئی فهم ظاهر، بیشتر به علل اختلاف فقها در شناخت ظاهر قران و احادیث پرداخته شده است.