بینش و روش در پژوهش‌های دانش بومی و جایگاه آن در فرایند توسعه پایدار روستایی

نویسندگان

1 استاد و مدیر گروه انسان‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی توسعه روستایی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران

3 دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی توسعه روستایی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران

doi
10.22059/jrd.2012.28896
چکیده

بینش و روش در پژوهش‌های دانش بومی و جایگاه آن در فرایند توسعه پایدار روستایی امروزه در ادبیات توسعه، پارادایم‌هایی نظیر توسعه روستایی درونزا، امرار معاش پایدار روستایی، توسعه پایدار و پساتوسعه، موافق و طرفدار مطرح ‌شدن و نیز کاربرد دانش‌ بومی در توسعه‌یافتگی جوامع، به ویژه جوامع محلی است. از این رو، توجه به این موضوع و شناسایی چارچوب روش‌شناختی آن، اهمیت فراوانی یافته است، موضوعی که در مقاله حاضر مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین، برای دست‌یابی به توسعه‌ای همه‌جانبه و پایدار،‌ باید دانش و اطلاعات چند هزار ساله مردم - که می‌توان آن را مادر دانش رسمی دانست - را مورد توجه ویژه‌ای قرار داد. مقاله‌ حاضر نیز در همین راستا تألیف شده است و تلاش می‌شود با ورود بحث دانش‌ بومی به ادبیات توسعه با نگاهی نو، به مطالعات توسعه و توسعه‌ روستایی بنگرد. کلیدواژه‌ها: توسعه، توسعه روستایی، دانش بومی، دانش رسمی، ارزیابی مشارکت روستایی، تحقیق جنسیتی.