ارزیابی سیاست گذاری محیطزیستی در جنوب ایران (منطقه خلیج فارس) بر اساس نظریه همگرایی منطقهای کارل دویچ
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم، ایران ( نویسنده مسئول )
2 دانشجوی دکترا علوم سیاسی گرایش سیاستگذاری عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران
3 استادیار گروه علوم سیاسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
doi
چکیده
در حال حاضر خلیج فارس، به عنوان یکی از آلودهترین اکوسیستم های آبی، 47 برابر بیشتر از میزان آلودگی آبهای سایر دریاهای جهان معرفی شده و همین امر محیط زیست این منطقه را در معرض خطر شدید قرار داده است. در راستای ضرورت پرداختن به این موضوع حیاتی، مقاله حاضر در صدد پاسخگوئی به این سئوال است که براساس نظریه همگرایی منطقهای کارل دویج و شاخصهای آن چگونه می توان سیاستگذاریهای محیطزیستی ایران در حوزه خلیج فارس را تبیین کرد؟ به عبارت دیگر این پژوهش روشن خواهد کرد که سیاستگذاریهای زیستمحیطی ایران تا چه میزان در راستای تقویت همگرایی با سایر دولتهای منطقه خلیج فارس بوده و در سیاستگذاریهای مربوط به حفاظت از محیط زیستِ، مقولۀ همگرایی منطقهای تا چه میزان مورد توجه سیاستگذاران قرار گرفته است؟ فرضیه این پژوهش آن است که مفهوم همگرایی در اسناد بالادستی و برنامههای پنج ساله توسعه کشور اولویت چندانی ندارد و این مفهوم از اهمیت بالایی در سیاستگذاری کلان کشور برخوردار نیست.
