مدل ساختاری رابطه بین سلامت روانی و رضایت تحصیلی با نقش میانجی خودکارآمدی در دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت آموزشی، واحد نکا، دانشگاه آزاد اسلامی، نکا، ایران
doi
10.22084/j.psychogy.2020.18403.1914چکیده
هدف: رضایت تحصیلی بیانگر چگونگی ادراک دانشجویان از تجارب یادگیریشان میباشد که بهعنوان یکی از شاخصهای اندازهگیری کیفیت یادگیری و آموزش دانشجویان شناخته میشود. هدف از مطالعه حاضر ارائه مدل ساختاری رابطه بین سلامت روانی و رضایت تحصیلی با نقش میانجی خودکارآمدی در دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد بوده است. روش: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و از نوع مطالعات کاربردی میباشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد نکا در سال تحصیلی 97-96 به تعداد 195 نفر بوده است. نمونه آماری به تعداد 129 نفر و با استفاده از جدول کرجسی و مورگان و به شیوه نمونهگیری تصادفی طبقهای بر حسب جنسیت انتخاب شدند. جهت جمعآوری دادهها از سه پرسشنامه استاندارد سلامت روانی، رضایت تحصیلی و خودکارآمدی استفاده شده است. بهمنظور تحلیل دادههای حاصله، از مدلیابی معادلات ساختاری با کمک روش حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرمافزار آماری پی ال اس استفاده شد. یافتهها: نتایج پژوهش نشان دادند که بین سلامت روانی و خودکارآمدی با رضایت تحصیلی دانشجویان رابطه معناداری وجود دارد و مقدار 1/40 درصد از خودکارآمدی و 66 درصد از رضایتتحصیلی توسط سلامت روانی تبیین میشود و متغیر خودکارآمدی اثر میانجی بر رابطه بین سلامت روانی و رضایت تحصیلی را دارد. همچنین شاخصهای برازندگی مدل حاکی از آن است که مدل ارائهشده از برازش مناسبی برخوردار است. نتیجهگیری: با تقویت حس خودکارآمدی و بهبود سلامت روانی میتوان رضایت تحصیلی در دانشجویان را افزایش داد.