جایگاه مدیریت پایدار در سیاستگذاری تامین آب سیستان و بلوچستان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته سیاستگذاری عمومی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار تماموقت گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار تماموقت گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)
doi
چکیده
کمبود آب آشامیدنی در استان سیستان و بلوچستان مسئلهای است که دولت با آن روبرو است. سوال مقاله حاضر این است که سیاست دولت چه تاثیری بر تامین آب آشامیدنی استان سیستان و بلوچستان گذاشته است؟ فرضیه مورد بررسی این است که تمرکز بر سیاست توسعه کشاورزی، ضعف مدیریت به هم پیوسته و ضعف بهره از جوامع محلی تاثیر چشمگیری بر ضعف دسترسی به آب آشامیدنی سالم در این منطقه گذاشته است. جامعه مورد مطالعه، روستای آزاتی است که در مدل چرخهای سیاستگذاری عمومی مورد واکاوی قرار گرفته است و روش سنجش جامعه این پژوهش نیز تحلیلی- کیفی است. دادهها از طریق فیش برداری منابع کتابخانهای و مصاحبه با کارشناسان جمعآوری شده است. نتایج نشان میدهد، تمرکز بر سیاست توسعه کشاورزی، ضعف مدیریت به هم پیوسته سازمانهای دولتی و بهره ضعیف از نقش جوامع محلی از دلایل کم آبی در آزاتی بوده است. درآخر پیشنهاد میشود برای دستیابی به آب و توسعهپایدار در این منطقه همکاری میان ذینفعان، مدیریت پایدار و حکمرانی خوب لحاظ شود.