مجازات سرقت پرندگان در فقه امامیه
نویسندگان
1 دکتری گروه فقه و اصول حوزۀ علمیۀ قم
2 استاد فقه و مبانی حقوق دانشگاه مازندران
doi
10.22059/jjfil.2015.55300چکیده
با وجود اجماع فقها در حرزیت اموال بهعنوان یکی از شرایط سرقت مستوجب حد، بعضی از فقها پرنده را استثنا کردند و اعتقاد دارند اگرچه پرنده در حرز نیز باشد، باز هم بهدلیل وجود روایاتی در این زمینه، سرقت آن موجب اجرای حد قطع بر سارق نمیشود. در حالیکه اکثریت فقها بهدلیل ضعف سندی و دلالی روایاتی که مستند طرفداران قول به عدم اجرای حد قطع بهطور مطلق بر سارق پرنده است، به اجرای حد قطع بر سارق پرنده در فرض محرز بودن پرنده رأی دادهاند. پس از نقد و بررسی اقوال و ادلۀ فقها در این زمینه نتیجه میشود که روایت غیاثبن ابراهیم که از جملۀ روایات مستند قائلان به استنثای پرنده است، از نظر سند اعتبار دارد و از نظر دلالت نیز با توجه با ظاهرش مقتضی عدم اجرای حد قطع بر سارق پرنده بهطور مطلق حتی در فرض احراز پرنده خواهد بود. لذا در نهایت این روایات بهعنوان دلیل خاص منفصل، سبب تخصیص عموم آیۀ سرقت و عموم روایات وارده در باب سرقت میشوند، مبنی بر اینکه حد قطع بر سارق پرندگان بههیچوجه اجرا نمیشود، حتی اگر پرندگان در حرز نیز بوده باشند.